16 საუკუნის წინანდელი არჩევანის გამყარება!

ვიზალიბერალიზაცია 16 საუკუნის წინანდელი არჩევანის გამყარებაა!

ადამიანი თუ სახელმწიფო პარტნიორების გარეშე არ არსებობს.
როცა დადგა არჩევანის აუცილებლობა, ჩვენმა წინაპრებმა 16 საუკუნის წინ გააკეთეს არჩევანი აღმოსავლურ (სპარსულ) და დასავლურ (ბერძნულ) სამყაროებს შორის; კერძოდ, საქართველოს მაშინდელმა ხელისუფლებამ საქართველოს სახელმწიფო რელიგიად გამოაცხადა ქრისტიანობა.
ეს იყო სწორი საუკუნო გადაწყვეტილება; ვიზალიბერალიზაცია ამ არჩევანის გამყარებაა!
 აგრესიული სპარსეთი და ოსმალეთი ცდილობდნენ გაენადგურებინათ ქრისტიანობა და სახელმწიფოებრიობა, არანაკლებ აგრესიული რუსეთი შეეცადა მოესპო ქართული ენა და ჩვენი სახელმწიფოებრიობა... მიუხედავად იმისა, რომ საბერძნეთმაც (დასავლეთმაც) არაერთხელ გვავნო, ქრისტიანობის მიღების შემდეგ, საქართველომ და ქართველმა ერმა შეძლო გადარჩენა ისტორიის საოცრად ტრაგიკულ ქარტეხილებში.

დღესაც, საკუთარი დედაენის, ფასეულობების, სახელმწიფოებრიობის გადარჩენისათვის ბრძოლაში ქართველთა უმრავლესობას დასავლეთი უფრი კარგ პარტნიორად მიგვაჩნია, ვიდრე რომელიმე სხვა სახელმწიფო; შესაბამისად, ნამდვილად ისტორიული გადაწყვეტილებაა საქართველოს უვიზო მიმოსვლა ევროპულ სივრცეში. მთავარია, ამის შემდეგ უფრო გააზრებულად მოვუაროთ:

- ჩვენი წინაპრების სისხლით შენარჩუნებულ მიწა-წყალს და არ გავასხვისოთ, არ მივატოვოთ და არ გადავსახლდეთ უცხოეთში;

- ჩვენს დედაენას - ქართული კულტურის ხერხელამს - ქართულ სამწგნობრო ენასა და სხვა ქართველურ ქვესისტემებს (დროულად უნდა შევძლოთ  ქართული ენის ქცევა ნორმალურ ინტერნეტენად!);

- ჩვენი მეობის არსებითად განმსაზღვრელ ფენომენს - ქართულენოვან მართლმადიდებლობას;

- ჩვენს ეროვნულ ტრადიციებს, ხასიათს, ისტორიულ მეხსიერებას;

- ჩვენს ეროვნულ-სახელმწფოებრივ ცნობიერებას; ზოგადად, საქართველოს მოქალაქეთა საერთო სამშობლოს - ერთიან საქართველოს.

უვიზო მიმოსვლა დიდი შესაძლებლობებს აძლევს ჩვენს მომავალ თაობებს, მიიღონ მრავალწახნაგოვანი განათლება თუ დიდი გამოცდილება და გააძლიერონ ჩვენი მსოფლიოში ნამდვილად კარგი წახნაგებით გამორჩეული საქართველო!

lhttp://www.radiotavisupleba.ge/a/savizo-liberalizacia-otx-kvirashi/28341661.html

სისხლიანი 25 თებერვალი ერთი ნათელი სხივით

25 თებერვალი: 

თეთრ-წითელი რუსული ოკუპაცია 

საქართველოს მმართველი ელიტის სისუსტის ფონზე

იმედია ეს აღარ განმეორდება არც უახლოეს და არც შორეულ მომავალში!

1. ირან-ოსმალეთის მიერ გამწარებული და დასუსტებული ქართველი მეფე-მთავრების უმრავლესობა მოტყუვდა რუსეთის შეთეთრებულ-შენიღბული ბინძური პოლიტიკით და 1801-1885 წლებში კავკასიაში დაამკვიდრდა სისხლიანი რუსული იმპერია.

2. 1918 წელს კავკასიის რეგიონში გეოპოლიტიკური ქაოსის დროს აღდგა საქართველოს დამოუკიდებლობა, მაგრამ, მალევე, ნოე ჟორდანიას ხელისუფლების მიერ გამოცხადებული თვითიზოლაციური "ნეოტრალიტეტით" საქართველოს განაწილებისათვის გზა გაეხსნათ თურქეთსა და რუსეთს; დედაქალაქი კი დაიპყრო ლენინ-სტალინის წითელმა რუსეთმა, რომელმაც, დეზორიენტირებული სერგო ორჯონიკიძეების დახმარებით, 1921 წლის 25 თებერვალს სისხლიანი გზით დაამხეს ნოე ჟორდანიას მთავრობა და საქართველო სსრ კავშირის სახელით აღორძინებულ რუსულ იმპერიაში დააბრუნეს სამწლიანი დამოუკიდებლობის შემდეგ.

3. არასოდეს შეწყვეტილა საქართველოში დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლა; გასული საუკუნის 80-იან წლებში ეროვნულმა მოძრაობამ დიდ წარმატებას მიაღწია და ამერიკასთან ცივ ომში დასუსტებული საბჭოთა კავშირის დაშლაში გარკვეული წვლილი შეიტანა 1989 წლის 9 აპრილის დიდგორით, 1991 წლის 31 მარტის რეფერენდუმითა და 1991 წლის 9 აპრილის "საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტით".
1992-93 წლებში საქართველოს დამოუკიდებლობა ისევ გეოპოლიტიკურ გარიგეგებს შეეწირა:იმხანად რუსეთმა დასავლეთს დაუთმო რა აღმოსავლეთ ევროპის საბჭოთა რესპუბლიკები, დასავლეთისაგან მიიღო ირიბი უფლემა, ნაწილობრივ აღედგინა სსრ კავშირი და შექმნა დსთ, რომლის წევრობაზე უარი განაცხადა საქართველომ, ამიტომ 1992-93 წლებში რუსეთმა ახალი ორჯონიკიძეების (შევარდნაძე, კიტოვანი, სიგუა, იოსელიანი, ყარყარაშვილი...) გამოყენებით  დაამყო დამოუკიდებლობის გამომცხადებელი საქართველოს ხელისუფლება და 31 მარტის რეფერენდუმის შედეგებისათვის დასაჯა ქართველი ერი აფხაზეთსა და ცხინვალის მხარეში ქართველთა გენოციდით, ეროვნული მოძრაობის საყრდენი კუთხის - სამეგრელოს - აოხრებითა და და ეროვნული მოძრაობის განადგურებით. ახალმა ორჯონიკიძეებმა საქართველო დსთ-ში შეყვანილად გამოაცხადეს.

4. 2005-2008 წლებში საქართველომ მკვეთრი ნაბიჯები გადადგა ნატოს წევრობისაკენ, ამიტომაც, უიდეოლოგიო (უფერო!) რუსეთი 2008 წლის აგვისტოს ომით შეეცადა, საქართველოს დანარჩენი ტერიტორიების ოკუპაციასაც, მაგრამ ცივილიზებულმა დასავლეთმა ამჯერად რუსეთი შეაჩერა.

5. დღეს საქართველოს ტერიტორიის მეოთხედი ისევ ოკუპირებულია რუსეთისაგან, თუმცა რუსეთს არა აქვს პირდაპირი სახმელეთო კავშირი გუიმრის ბაზასთან, რომელიც რუსული იმპერიული ინტერესების მთავარი საყრდენია; შესაბამისად, რუსეთს სურს საქართველოს ხელახალი სრული ოკუპაცია, რომ სომხეთის ტერიტორიამდე დაუბრკოლებლად ჰქონდეს სახმელეთო/სარკინიგზო მისასვლელი, რომ სრულად აკონტროლოს კავკასია. ამიერკავკასიის გზაჯვარედინის, ენერგომატარებლების... სრულად კონტროლს დასავლეთი უკვე აღარც დაუშვებს; დღეს, საბედნეროდ, ცივილიზებული დასავლეთი თავისი ინტერესებიდან გამომდინარეც საქართველოს ღია მოკავშირეა და გვეხმარება რუსული ოკუპაციისაგან თავის დაღწევაში.

იმედია, საქართველოს პოლიტიკური და ინტელექტუალური ელიტა, ზოგადად, ქართველი ერი (საქართველოს მოქალაქეთა ერთობა!) აღარ დაუშვებს ახალ რუსულ სრულ ოკუპაციას; რუსეთი საქართველოზე სრულ კონტროლს თუკი დაამყარებს, დიდი ალბათობით, საბოლოოდ მოსპობს საქართველოს სახელმწიფოსაც და ქართველ ეთნოსსაც.

ეს ბევრს გააზრებული არა აქვს, თუნდაც, ზოგი დეზორიენტირებული (ისტორიკოსიც კი )1992-93 წლებში რუსულ ოკუპაციას დღემდე "სამოქალაქო ომს" ეძახის!   ამიტომაც, აუცილებელია, 1992-93 წლებსა და 2008 წელს განხორციელებული რუსული აგრესია სამართლებრივად (სასამართლოს წესით!) შეფასდეს.

25 თებერვალი საქართველოსათვის რუსული ოკუპაციის დღეა.

p.s. 1921 წლიდან შავ 25 თებერვალს 1984 წელს ჩემთვის ერთი გამოკვეთილი ნათელი სხივიც დაეცა: ამ დღეს დაიბადა ჩემი ნათია. 

საქართველოს სახელმწიფო საკონსტიტუციო კომისიას

საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრების მიმართვა საქართველოს სახელმწიფო საკონსტიტუციო კომისიას

1921 წელს საქართველოს დემოკრატიულმა მთავრობამ მიიღო საქართველოს კონსტიტუცია; შესაბამისად, 21 დეკემბერი საქართველოსათვის სიმბოლური თარიღია. ამ ისტორიულ დღესთან დაკავშირებით, 2017 წლის 21 თებერვალს, საქართველოს პარლამენტის ეროვნულ ბიბლიოთეკის საკონფერენციო დარბაზში შეიკრიბნენ 1991 წლის 9 აპრილს საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის გამომცხადებელი დეპუტატები - საქართველოს უზენაესი საბჭოს წევრები. დეპუტატებმა წერილი გაუგზავნეს საქართველოს სახელმწიფო საკონსტიტუციო კომისიას; მიმართვის მოკლე შინაარსი ასეთია:

I.

 სახელმწიფო „საქართველოს“ კონსტიტუციის (1995 წლის 24 აგვისტოს რედაქცია)  მე-2 მუხლის პირველი პუნქტით „საქართველოს სახელმწიფო ტერიტორია განსაზღვრულია 1991 წლის 21 დეკემბრის მდგომარეობით“.

აღნიშნული ნორმა წინააღმდეგობაშია ამავე კონსტიტუციის 1.1 მუხლთან; კერძოდ, ეწინააღმდეგება 1991 წლის 31 მარტის რეფერენდუმის შედეგების და 1991 წლის 9 აპრილის საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტის სულისკვეთებასა და სამართლებრივ შინაარს; შესაბამისად, კონსტიტუციის 2.1.მუხლი „საქართველოს სახელწიფოს ტერიტორია განსაზღვრულია 1991 წლის 21 დეკემბრის მდგომარეობით“ შეიცვალოს შემდეგი ჩანაწერით:

„საქართველოს სახელმწიფოს საზღვრები განისაზღვრება 1991 წლის 9 აპრილის მდგომარეობით“.

პატივცემულ მკითხველს შევახსენებთ, რომ 1991 წლის 21 დეკემბრის მდგომარეობით  უნდა განისაზღვროს იმ 11 რესპუბლიკის საზღვრები, რომლებიც წარმოიქმნენ 1991 წლის 21 დეკემბერს „ალმა-ათის დეკლარაციით“. მათგან გასხვავებით, საქართველოს რესპუბლიკამ დამოუკიდებლობა გამოაცხადა 1991 წლის 9 აპრილს 1991 წლის 31 მარტის საყოველთაო სახალხო რეფერენდუმის საფუძველზე.

II.

საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრები წინააღმდეგნი არიან საქართველოს ფედერაციული ან კონფედერაციული მოწყობისა; შესაბამისად, მიაჩნიათ, რომ საქართველსო კონსტიტუციაში არ უნდა იყოს მე-4 მუხლის I პუნქტი, რომლის მიხედვითაც პარლამენტი წარმოდგენილია ორი პალატის სახით: რესპუბლიკის საბჭო და სენატი. არსებული გეოპოლიტიკური რეალობის გათვალისწინებით, საქართველო უნდა იყოს უნიტარული სახელმწიფო აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის განსაკუთრებული სტატუსის აღიარებით.

III

საქართველოს კონსტიტუციის 1.1. მუხლში: ჩანაწერი:  „ყოფილ სამხრეთ ოსეთის ოლქში“ შეიცვალოს ჩანაწერით: „ყოფილ სამხრეთ ოსეთის ოლქის ტერიტორირიაზე“.

მიმართვაზე ხელს აწერენ საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს I მოწვევის (1990წ.) დეპუტატები:

ალექსი არაბული, იური ბურკაძე, ფირუზ დიაკონიძე, თენგიზ დიხამინჯია, ავთანდილ იმნაძე, პაატა კოღუაშვილი,  რობერტ პეტრიაშვილი, ავთანდილ რცხილაძე, ანზორ საკანდელიძე, ნიკა სანებლიძე, აპოლონ სილაგაძე, დავით ტაბიძე, გივი ურიადმყოფელი, დალი ფიროსმანიშვილი, ტარიელ ფუტკარაძე,  თამაზ ყურაშვილი,  ნუგზარ შავთვალაძე, ლადო ცოფურაშვილი, გელა ჩორგოლაშვილი.

თბილისი, პარლამენტის ბიბლიოთეკა, 21.02.2017 წ.

"საწუხ არს ესე" 29 წლის შემდეგ

ეტყობა, მართლაც 40 წელია საჭირო, რომ

დეზორიენტირებულმა თაობამ სამი თვის სავალი "უდაბნო" გაიაროს.

საქართველოს მტრები წერენ, რომ საქართველო პატარა იმპერიაა, ქართველი ერი კი არ არსებობს; მათივე თქმით, არსებობს მხოლოდ ცალკეული ქართველური ტომები, რომელთა ნაწილს სამწიგნობრო ტრადიციაც აქვს, ნაწილს კი უწიგნობრო დედაენები...

ამას მტრები ამბობენ; ისინი ჩქმალავენ რამდენიმე არსებით ფაქტს:

- დაახლოებით 35 საუკუნის წინ არსებებობდა საერთოქართველური კულტურა, რომელიც დღემდე მოღწეულია კოლხური არქეოლოგიური კულტურის სახით; ეს კულტურა თითქმის მთლიანად ფარავს ქუჯსა და ფარნავაზის მიერ 24 საუკუნის წინ აღორძინებული საქართველოს (ქართლის) საზღვრებს.

- ძველი ქართველი მემატიენეებისა და მოღვაწეების (ლეონტი მროველი, გიორგი მერჩულე...) მიერ საუკუნეების წინ ითქვა, რომ ქართველთა ეროვნული კონსოლიდაცია და სახელმწიფოებრივი კულტურის ჩამოყალიბება მოხდა ქართველთა სამწიგნობრო (საეკლესიო, სახელმწიფო) ენის აქტიური მონაწილეობით; იმ კულტურული ენით, რომელიც დაეფუძნა საერთოქართველურ ენას და რომელიც თვისობრივად ერთნაირად იქმნებოდა ტაო-კლარჯეთშიც, ეგრის-ლაზეთშიც (რომლის ცენტრი იყო ქუთაისი!), საქართველოს მთიანეთშიც და არა მხოლოდ მცხეთასა თუ და ქართლ-კახეთშიც.

- ქართველთა მიერ დაარსებული სახელმწიფო დრო და დრო ნაწევრდებოდა მომხვდურთა აგრესიით დროს და შედეგ, მაგრამ თითქმის ყველა დანაწევრებულ ერთეულს ისევ ბაგრატიონები მართავდნენ და მათთან ერთად ყველა მხარის მოსახლეობას პრეტენზია ჰქონდა, რომ იყო დიდი ტრადიციის მქონე ქართული ენისა და ერთიანი საქართველოს იდეის პატრონი.

ამ და სხვა გარემოებებმა განაპირობა ქართველთა მიერ ენობრივ-ეთნიკური ერთიანობისა და ერთიანი საქართველოს პერსპექტივის შენარჩუნება.

ბუნებრივია, საქართველოს დანაწევრების პერიოდებში იღვრებოდა ქართველთა ბევრი სისხლი და რღვევას იწყებდა ერთიანი ეროვნული ცნობიერებაც; ეს რყევები კარგად აისახა დემოგრაფიაშიც, ტერმინოლოგიაშიც, ონომასტიკაშიც... მაგ., 10 საუკუნის წინ ქორონიმ "ქართლის" მნიშვნელობა დავიწროვდა აღმოსავლეთ საქართველოს მხოლოდ ერთი პროვინციის სახელად, შესაბამისად, ეთნონიმ "ქართველის" საფუძველზე აუცილებელი გახდა ახალი ტერმინის - "საქართველოს" დამკვიდრება; მოგვიანებით, მე-18 საუკუნეში, ქორონიმმა  "საქართველომაც" და ეთნონიმმა "ქართველმაც" ლამის დაკარგეს თავიანთი მომცველობითი სემანტიკა და ქართველი საზოგადო მოღვაწენი ფიქრობდნენ, დაემკვიდრებინათ ახალი გამაერთიანებელი ტერმინები: "ივერია" და "ივერიელი"; შეიქმნა კიდევ "ივერიელთა ერთობის ტრაქტატი" (1790).

ბოლო ორ-სამ საუკუნეში დრო და დრო "ქართველი" თავის სემანტიკას "ქართლელად" ივიწროვებს და მის პარალელურად ჩნდება "იმერელი" (ზოგჯერ დასავლეთ საქართველოს მკვიდრის, მოგვიანებით კი დღევანდელი გაგებითაც), მეგრელი, აჭარელი და სხვ.. თუმცა, ქართული ენა ამ პერიოდშიც ინარჩუნებდა ქართველთა მაკონსოლიდირებელ ფუნქციას; სწორედ ქართული ენის საფუძველზე, ილია ჭავჭავაძისა და მისი თანამოაზრეების ძალისხმევით, ძველმა ქართულმა ტერმინებმა: "ქართველი", "საქართველო" დაიბრუნეს თავიანთი ისტორიული (მაკონსოლიდირებელი) მნიშვნელობები.

რუსეთის მიერ დაპყრობილ საქართველოში, განსაკუთრებით კი საბჭოთა პერიოდში ისევ დაიწყო ქართველთა დანაწევრების პოლიტიკის ("გათიშე და იბატონე") გააქტიურება; საბჭოური პოლიტიკა უფრო მზაკვრული იყო: კრემლის იდეოლოგებმა მიზნად დაისახეს ქართველთა ენობრივი დანაწევრებით ეთნიკური დანაწევრების გაფორმება და ამ გზით ერთიანი ქართული ეროვნული თვითაღქმის სრული განადგურება. საბჭოთა პოლიტიკის ინერცია დღესაც აქტუალურია; დღეს ერთმანეთს მძაფრად უპირისპირდება ორი კონცეფცია:

- ჯერ კიდევ ძველი წელთაღრიცხვის პერიოდში არსებობდა ქართველი ერი, რომლის ერთიანობის საფუძველია არა მხოლოდ გენეტიკური ერთობა, არამედ მრავალსაუკუნოვანი ქართული სამწიგნობრო კულტურა და სახელმწიფოებრივი მეხსიერება;

- ქართველი ერი დღესაც კი არშემდგარი ერია; სხვადასხვა ქართველური ეთნოსები (ტომები): ქართლელი, იმერელი, მეგრელი, სვანი, აჭარელი, მესხი... ჯერ კიდევ არ ჩამოყალიბებულან ერად (იხ., მაგ., ტალიავინის დასკვნა).

 მეორე "კონცეფცია" რუსეთშია შექმნილი და ისტორიულ რეალობის დამახინჯებას წარმოადგენს; მაგრამ, რუსეთის აქტიურობით (საქარტველოს წინააღმდეგ მიმდინარე საინფორმაციო ომი!)  მთელ მსოფლიოში დღესაც ვრცელდება. ამ ანტიქართულ მიმართულებას უნებლიედ აძლიერებს ზოგი ამჟამინდელი ქართველიც, რომელმაც არ იცის, კიდევ ვინ არის ქართველი! კერძოდ, ზოგი დეზორიენტირებული ქართველი დღესაც კი ქართველთა ცალკეულ კუთხურ მეტყველებებს ე.წ. "უმწიგნობრო ენებად" (ველურთა ენებად!) მოიხსენიებს, ანდა, რაიმე საბაბით (აღმსარებლობა, მიწის მუშაკობა, მთაში ცხოვრება...) ლანძღავს საქართველოს რომელიმე კუთხის მოსახლეობსა; მაგ.:

- ვიღაც უფუნქციო პრიმიტივი ლანძღავს სამხრეთ საქართველოს მკვიდრ ქართველს (აჭარელს, მესხს, შავშელს, ტაოელს...), ქართველს, რომელმაც ოსმალური ოკუპაციის პირობებში გადაარჩინა ქართული მეობა, მაგრამ მძიმე ეკონომიკური თუ პოლიტიკური პირობების გამო ზოგმა შეიცვალა რელიგია, რომ ფიზიკურად გადარჩენილიყო; ბევრი აქაური მთასა თუ ტყეში გაიხიზნა და ქრისტიანობაც შეინარჩუნა (ზოგი კატოლიკე გახდა

- ვიღაც უფუნქციო ბრიყვი ვაიქართველი ლანძღავს სამეგრელოსა თუ სვანეთის მკვიდრთ (მეგრელს, სვანს...), რომელთაც ამ ბრიყვის წინაპარზე მეტად უერთგულეს, შეინახეს ქართული წერილობითი კულტურა,  მაგრამ დაქუცმაცებულობის პერიოდში ამ კუთხეების მცხოვრებთა  კუთხური მეტყველება ბუნებრივად შეიცვალა და დაშორდა წერილობით ენას;

- რომელიღაც უფუნქციო ჩლუნგი ქართველი კი ლანძღავს მთის ქართველობას, რომლებიც მძიმე პირობებში ცხოვრების გამო შეიძლება იმდენი განათლება არ ჰქონდეთ, რამდენიც ბარის მცხოვრებთ, სამაგიეროდ, მთის ქართველები საქართველოს მეციხოვნენი იყვნენ და არიან...

მოკლედ, საქართველოს სხვადასხვა კუთხის ღირსება უნდა წამოვწიოთ წინ და ისტორიული ნაიარევი არ უნდა გავაღიზიანოთ; მით უმეტეს, არ უნდა განვაზოგადოთ; პირველ რიგში, ეს მოეთხოვება მწერალს, პოეტს, მეცნიერს, პოლიტიკოსს, ჟურნალისტს... სამწუხაროდ, დღეს მათ რიგში ბევრია მხოლოდ გრანტზე ორიენტირებული, უდმი  ანუ გამოუსადეგარი, მხოლოდ კარიერაზე ორიენტირებული... თუმცა, არიან კარგებიც; მომავალი კარგებისაა!

ამ თემაზე 1988 წელს გამოვაქვეყნე წერილი "საწუხ არს ესე"; აჟამინდელი სოციალური ქსელის დიალოგები თუ მწერალთა, ჟურნალისტთა, პოლიტიკოსთა... ცალკეული გამონათქვამები ცხადყოფენ, რომ ქართველი ერის მოცემულ თაობაში - დღეს ცოცხალ თაობაში - 29 წლის მანძილზე თვისობივი ცვლილება არ მომხდარა; ეტყობა, მართლაც 40 წელია საჭირო, რომ დეზორიენტირებულმა თაობამ სამი თვის სავალი "უდაბნო" გაიაროს.

ქვემოთ წარმოდგენილი წერილი გამოქვეყნდა 1988 წელს. 1999 წელს კი უცვლელად შევიტანე ჩემს პირველ წიგნში:

 "აფსირტედან გამსახურდიამდე ანუ აწმყოს უდაბნოში":

გარკვეულწილად ამ თემას ეხება ქვემოთ დალინკული მასალაც:

მინარეთი და ქართული ენა

http://www.georoyal.ge/?MTID=5&TID=44&id=1794

http://tarielputkaradze.blogspot.com/2013/09/blog-post_9493.html

ტკივილიანი ფიქრი

ტარიელ ფუტკარაძე

                                         რეალობიდან რეალობამდე

ეტყობა, არასოდეს მომასვენებს 25 წლის წინანდელი ტკივილიანი ფიქრი, ამიტომ უნდა დავწერო.

ცნობილმა კავკასიოლოგმა თეიმურაზ გვანცელაძემ და მე საინგილოდან თბილისამდე დიდი დანჯღრეული ავტობუსით ჩამოვაღწიეთ და მეტროს სადგურ "სამგორში" აბრაგების სიფრთხილით სწრაფად ჩავედით: გროზნოს ცნობილი სესიის (1992 წ.) მონაწილეებს ცალკე "მხედრიონი" გვეძებდა, ცალკე ხაბულიან-გვენცაძის მიერ დასაჭურისებული ისედაც საბჭოთა პოლიცია, რომელმაც 9 აპრილს ბოლომდე დახარჯა სახელმწიფოებრივი ღირსება.

მეტროში ჩასვლისთანავე დროში მოგზაურობასავით შეიცვალა ჩვენი რეალობა, მაგრამ მაინც გამიკვირდა, რომ ვაგონში ნაცნობი არავინ იყო; არც არავის მოუქცევია რაიმე ყურადღება გარეგნულად ჩვეულებრივი ორი დამტვერილი მგზავრისათვის (სინამდვილეში თავს ძველი დროის აბრაგებად რომ აღიქვამდნენ): მეტროს მატარებელში ყველა თავისთვის იჯდა მიტოვებულივით ჩამოცხვირპირული. ხალხს ვუყურებდი და მინდოდა მათთვის მეთქვა (თითქოსდა ვაგონების ხრიალში იხშობოდა ჩემი ხმა):

o      თქვენი ინტერესების დაცვის გამო ამ ერთ წელიწადში ბევრჯერ გვესროლეს ტყვია;  ახლაც, გროზნოდან თბილისამდე გზაზე, რამდენი რამ გადავიტანეთ მე და თემურმა, სხვებმაც! ჩვენი ეს  სიმართლე არ გაგიუმჯობესებთ თქვენს დღევანდელ ყოფას, მაგრამ ჩამოტირებულ სახეს ღირსეული გამომეტყველებით ნამდვილად შეგიცვლით!

არაფერი მითქვამს: მაშინაც დამიდგა თვალწინ კატორღიდან მატარებლით წამოსული რევოლუციონერისა და ვაგონში მყოფი ახალგაზრდების კონფლიქტი მწარე რეალობის განსხვავებულად აღქმის გამო. ერთი მოვლენა მართლაც შეიძლება სხვადასხვაგვარად დაინახო /სოციუმის განწყობისა თუ მიზნის შესაბამისად/; მაგალითად:

- პატრიოტ ზვიად გამსახურდიას ხელმძღვანელობით არსებულ ეროვნულ მოძრაობას მინდობილი ხალხი, რომელიც 9 აპრილს საქართველოს  დამოუკიდებლობის აღდგენას გულწრფელად ზეიმობდა, ზუსტად 9 თვეში (!) სისხლიანი "გადატრიალებით" ტრაგიკულ რეალობაში გადაიყვანეს კრემლის პოლიტიკის მესვეურებმა და ჩვენი დროის "ორჯონიკიძეებმა": საქართველოს მოქალაქეთა დიდი უმრავლესობისათვის 1991 წლის 22 დეკემბერს რუსული ტყვიების გამყინავი სისინით დაიწყო მოსეს უდაბნოში ხეტილი (რომელიც ფაქტობრივად დღემდე გრძელდება).

- საქართველოს დამოუკიდებლობისათვის თავგანწირული და გროზნოს შეფარებული დევნილი პრეზიდენტი ხავსმოჭიდებულივით ცდილობდა, მიექცია ცივი(ლიზებული) მსოფლიოს ყურადღება და ამიტომ ჩეჩნეთში მოიწვია საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს სესიის ერთ-ერთი ბოლო სხდომა; ასევე, სასიკვდილოდ თავგადადებული დუდაევის უიმედოდ დარჩენილ ჩეჩნეთს ჟანგბადად ესაჭიროებოდა საქართველოს კანონიერი ხელისუფლების მიერ იჩქერიის დამოუკიდებლობის აღიარება (რუსეთი თავისი ნებით არასოდეს დატოვებს დაპყრობილ კავკასიას და შეეცდება, კავკასიელთა ცნობიერებისა თუ დემოგრაფიის რადიკალური შეცვლით მართოს პროცესი).

- გროზნოს სესიაზე ჩეჩნეთის დამოუკიდებლობის ცნობისას ყველამ გავაცნობიერეთ, რომ საქართველოს დევნილი კანონიერი ხელისუფლების წარომადგენლებს რუსების მიერ მართულ საქართველოში მტრული დახვედრა გველოდა; ამიტომაც ზოგი დეპუტატი უცხოეთში წავიდა, ნაწილმა კი, 1921 წლის ხელისუფლების წევრთა მსგავსად, გახიზვნას ვარჩიეთ, სიცოცხლის რისკით შინ დავბრუნებულიყავით. მე და თემო ერთ კვირა საინგილოს ვაფარებდით თავს და ვასიკო კუზიბაბაშვილის ყანის ღობეებს ვაახლებდით (წლების შემდეგ ამიტომაც მეწყინა ამ მიწის გაყიდვა); დაჭერების მორიგი "ტალღის" გადავლის შემდეგ კი თბილისში დაბრუნება გადავწყვიტეთ.

- საქართველოს ერთგული კანონიერი ხელისუფლების იარაღით დამხობის შემდეგ კრემლის ფავორიტ ქართველთა მღვრიე ჯგუფი მხოლოდ ხორციელი იმპულსებით აღიქვამდა გარესამყაროს:  ადამიანის სისხლნაგემის აღტკინებით  "გენშერის ძაღლების" წიოკში ინაწილებდა თანამდებობებს, მიწებს, შენობებს, ფულსა და სხვა სახელმწიფო თუ ხალხის რესურსებს; 1992 წელს ძირითადად მათგან შეივსო ე.წ. "იმედის პარლამენტიც" და  ცენტრალური თუ ადგილობრივი არაკანონიერი მთავრობებიც  (მათ შორის, ალბათ, იყო რამდენიმე გულუბრყვილო პატიოსანიც, ჩეხოვის "ბოროტმოქმედის" მსგავსი, რკინიგზის რელსებს ჭანჭიკებს რომ  ხსნიდა სათევზაო ბადისათვის)... ნიშანდობლივია: მათთვის თუ მათი შთამომავლებისათვის დღემდე უცნობია მიწისქვეშა ტრანსპორის მძიმე ჰაერის სუნი (მეტრო თუ არსებობს, არც კი მახსოვსო, სულ ტაქსებით დავდივარო, თქვა ერთხელ ერთ-ერთმა).

25 წლის წინანდელი მეტროს მატარებელის რეალობა სხვა წახნაგითაც მძაფრად მახსოვს:

 მეტროში ჩასვლისთანავე ჩვენი (ჩემი და თემოს) ჰეროიკული გზა მექანიკურად მიედუღაბა ეკალ-ბარდებიან "უღრანში" ალალბედზე წვალებით მიმავალი დაღვრემილი ადამიანების ნაკადს და ჩვენ ორ რეალობაში განვაგრძეთ ცხოვრება; არადა, გაუსაძლისობაში მყოფი ხალხი ჩვენგან ელოდა ხსნას.

ამ ყველაფრის წინაისტორია კი ასეთი იყო:

გასული საუკუნის ბოლო ათწლეულში ცივილიზებულმა დასავლეთმა (მალტის გარიგების კვალად) რუსეთს დაათმობინა აღმოსავლეთ ევროპა და ბალტიის რესპუბლიკები; უკრაინა, ბელორუსია, მოლდოვა, ასევე, კავკასიისა და შუა აზიის რესპუბლიკები რუსეთს დარჩა. 1990 წელს არჩეული საქართველოს ხელისუფლება, რომელმაც სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენა რეფერენდუმის საფუძველზე გამოაცხადა, მარტო აღმოჩნდა აღა-მაჰმად-ხანივით გამძვინვარებული რუსეთის წინაშე და შინაგამცემლების გამოც დამარცხდა: ჩვენმა ხელისუფლებამ ვეღარ დაიცვა საქართველოს ხალხი, რომელიც 28 ოქტომბრის პირველი მრავალპარტიული არჩევნებისას ალალად გვენდო.

...მაშინ მეტროს ვაგონში მინდოდა, ხალხს გაეგო, რომ მათთვის არაერთხელ გავწირეთ ამქვერნიური სიცოცხლე მათ მიერ არჩეულმა პრეზიდენტმაც და დეპუტატებმაც! მინდოდა მეთქვა იმიტომ, რომ მათ სევდიან სახეებზე დამცირების ნაცვლად, ღირსება აღბეჭდილიყო. ვერაფერი ვთქვი: ჩემი ტკივილიანი სათქმელი წალეკა პარალელურმა სამყარომ, სხვა რეალობამ, რომელიც მიწისქვეშა მატარებლის ცივ კივილად შემოიჭრა ჩემშიც; ჩვენდა სავალალოდ, ნახევრად სავსე ვაგონის გათითოკაცებული გაყინული სახეები ვეღარ ქმნიდნენ იმ საზოგადოებას, რომელიც ეროვნულ მოძრაობას მიენდო დამოუკიდებლობის აღდგენის პროცესში; ეს ხალხი უკვე უკუნ ღამეში მხოლოდ სახლში მიღწევაზეღა ფიქრობდა.

მას შემდეგ 25 წელი გავიდა:

- წინაპრების მსგავსად, ზოგი ქართველი ღირსეულად მოკვდა საქართველოსათვის ბრძოლაში;

- ზოგი ახლაც იმ ვაგონის რეალობაშია გამარტოსულებული, თავი მართალი ჰგონია და სხვებზე იბოღმება (არადა, დროის გარდა, მოცემულობებიც არსებითად შეიცვალა: დღეს რეალურია საქართველოს სრული გამოსვლა რუსული იმპერიული სივრციდან);

- ზოგმა სწორი ორიენტირი შეიცვალა და მედროვეთ შეუერთდა;

- ზოგმა თვალი გაახილა და შეცდომა აღიარა;

- ზოგი იმთავითვე პრივატიზაცია-"პრიხვატიზაციაზე" იყო ორიენტირებული;

- ზოგმა არსებამ ზოგი წინაპარივით გაყიდა დედასამშობლო და ფიზიკური ცხოვრება მოიწყო; თუმცა, ზოგადად, ყველა გარეწარმა იცის, რა არის რეალობა, მაგრამ მაინც ცდილობს, სარფიანი ვითარება შეიქმნას სხვების ხარჯზე; ასეთს სიყვარული არ შეუძლია: შვილსაც კი იყენებს, სანამ არგია, მერე კი ლანძღავს; შთამომავლობასაც კი /გა/უმწარებს სიცოცხლეს;

 - ზოგმა თავადვე ზღო იუდას მსგავსად;

- ზოგი სუბიექტი დღემდე უცხოეთშია გარიდებული;

- ბევრი დროის დინებას გამოჰყვა და ახლა 2017 წლის საქართველოში არსებობს;

 - ზოგმა პიროვნებამ სწორად დააბალანსა მოლოდინები და გრძელვადიან პერსპექტივაში აგრძელებს ბრძოლას ღირსების დაცვით;

- ბევრიც ახალი დაიბადა მას შემდეგ.

ახლა ვფიქრობ:

1992 წელს თბილისის მეტროს მატარებლის ვაგონში ჩემი ფიქრები ხმამაღლა რომ მეთქვა, მეტროს მგზავრთ შეიძლება გაეგოთ ჩემთვის; დღეს კი მათი შთამომავლებისათვის ეს ყველაფერი მხოლოდ ბუნდოვანი მრუმე წარსულია.

მაინც გადავწყვიტე, დავწერო და წაგაკითხო მაშინდელი ჩემი ფიქრი იმიტომ, რომ სინამდვილე ერთია და ორიენტირები დღენიადაგ უნდა ამოწმო, რომ აკონტროლო, სად დგახარ მოცემულ მომენტში.

სინამდვილე ერთია, მაგრამ რეალობა სხვადასხვაგვარი შეიძლება იყოს, რამდენადაც ძალიან განსხვავებულია ადამიანთა ხედვა-აღქმის სისტემა თუ განცდის პერსპექტივა. შოთა რუსთველის ცნობილ ფრაზას ("კაცი არ ყველა სწორია, დიდი ძეს კაცით კაცამდის") ვაჟა თავის "ქებათა-ქებაში" ასე ეხმიანება: მართალი უთქვამს, ვინცა სთქვა: “კაცით კაცამდე შორია!”; მსგავსი სხვაობაა რეალობასა და რეალობას შორისაც (რაც უფრო ილუზიურია სამყარო, მით უფრო მტკივნეულად იმსხვრევა სინამდვილესთან შეჯახებისას).

ყველაფერს თავისი გაგრძელება აქვს, მათ შორის, პარალელურ რეალობებსაც; შესაბამისად,  მინდა, რომ ჩვენი (საქართველოს დამოუკიდებლობის ერთგულებისათვის დევნილი დეპუტატების) სიმართლე ყველა დროში იცოდე. მართალი კაცის მიერ აღქმულ-განცდილი რეალობაც შეიძლება არ იყოს სრული სინამდვილე (ობიექტური რეალობა ხომ მხოლოდ ღმერთმა იცის), თუმც, იქნება, გამოგადგეს სწორი ორიენტირებისათვის.

p.s. თუ არის განცდები, რომელსაც დრო ვერაფერს აკლებს, ისინი სხვებისთვისაც აღქმადი უნდა გახადო; ჩემთვის ასეთია 25 წლის წინანდელი დამოწმებული ფიქრი, რომელმაც შენი დღევანდელი ყოფითი, კულტურული თუ პოლიტიკური მოცემულობა შეიძლება ვერ შეცვალოს, მაგრამ, ვფიქრობ, ღირსების გამომსახავი ნაკვთები უთუოდ გამკვეთრდება შენს სახეზე.

2017 წელი.

 

ვალტერ შურღაია - ტრაგიკული გმირი

ბატონ ვალტერს მე კარგად ვიცნობდი; ძალიან მოკლედ ასე შემიძლია შევაფასო მისი მოღვაწეობა: ვალტერ გრიგოლის ძე შურღაია არის ტრაგიკული გმირი, რომელიც არალოგიკურად - ბუნებრივი სიკვდილით - გარდაიცვალა 2016 წლის 28 ნოემბერს.

ვალტერ შურღაია დაიბადა 1944 წლის 20 მაისს სენაკის რაიონის სოფელ ზანაში.

1958 წელს, VIII კლასელმა მოსწავლემ, მეგობრებთან ერთად ჩამოაყალიბა “საქართველოს თავისუფლებისათვის მებრძოლი ორგანიზაცია”. ვალტერ შურღაია და ზაურ ქობალია მე გავიცანი 1990 წელს; ვალტერი ამ ორგანიზაციის შესახებ როცა მიყვებოდა, გაოცებული ვიყავი მისი და მისი მეგობრების გაბედულებით: მძვინვარე საბჭოთა პერიოდში ეს პატარა ბიჭები ჩემს დაბადებამდეც ავრცელებდნენ პროკლამაციებს საქართველოს დამოუკიდებლობის მოწოდებით; ამიტომაც მათ მიმართ მქონდა განსაკუთრებული პატივისცემა.

... გასული საუკუნის 60-იან წლების დასაწყისში ისინი მალევე დააპატიმრეს და ანტისაბჭოთა საქმიანობის ბრალდებით (მუხლები: 71-73) გაასამართლეს; კერძოდ: ანრიდ (ბუჭა) სანაიას - 4 წელი; სერგო სორდიას - 2 წელი; არასრულწლოვანებს: რუსლან ქირიას და ვალტერ შურღაიას  - თითო წელი. ზაურ ქობალიამ კი 1963-1968 წლები გაატარა პოტმაში - ფაქტობრივ პოლიტპატიმართათვის განკუთვნილ სასტიკ ციხეში. ზუგდიდელი პატარა გმირები დროებით შეაჩერეს.

უკვე დაკაცებულნი, 1987 წელს, ეროვნული გმირების - ზვიად გამსახურდიასა და მერაბ კოსტავას  - თაოსნობით ორგანიზებულ ეროვნულ მოძრაობას შეუერთდნენ და ბავშვობისდროინდელი ოცნება - საქართველოს დამოუკიდებლობა - სხვა პატრიოტ ქართველებთან ერთად, იურიდიულ ფაქტად აქციეს.  ვალტერ შურღაია საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი გახდა ზუგდიდის #93 რუხის საარჩევნო ოლქიდან; იგი ამ დროს იყო საარჩევნო ბლოკის - "მრგვალი მაგიდა - თავისუფალი საქართველოს” მაჟორიტარი კანდიდატი საქართველოს ჰელსინკის კავშირიდან.

დეპუტატობის პერიოდის მშვიდობიანი ცხოვრება მხოლოდ რამდენიმე თვეს გაგრძელდა; მალევე დაიწყო კრემლიდან ორგანიზებული ანტისახელმწიფოებრივი აქციები და ჩვენ ხან სად ვცდილობდით ხელოვნურად აბრიალებული ცეცხლის ჩაქრობას და ხან - სად... კარგად მახსოვს 1991 წლის 9 აპრილი:

ვალტერი და მე გვერდიგვედ ვისხედით ხოლმე; დამოუკიდებლობის აქტზე ხელმოწერის შემდეგ რომ დავჯექი, მისეული სევდიან-მხიარული სიცილით მითხრა: "ამ ხელმოწერებისათვის ჩვენ სასტიკად დავისჯებით, ჩვენ ჩვენივე დევნილობას მოვაწერეთ ხელი..."

სიმართლე გითხრათ, არ გამკვირვებია მისი "ცუდი წინასწარმეტყველება": ჩვენ ვიცოდით, რომ რუსეთი ასე იოლად არ შეეგუებოდა კავკასიის დაკარგვას და წინ მრავალწლიანი დაძაბული ცხოვრება გველოდა, მით უმეტეს, 1989 წლის 2 დეკემბერის ამერიკა-რუსეთის მალტის მოლაპარაკების შემდეგ; ხშირად ვმსჯელობდით ამ თემაზე:

მალტის გარიგების კვალად, 1989 წლის 24 დეკემბერს, საბჭოთა კავშირმა უკანონოდ ცნო მხოლოდ 1940 წელს ბალტიის რესპუბლიკების (ლიტვის, ლატვიისა და ესტონეთის) ოკუპაცია და ანექსია... გამომდინარე ამ ფაქტიდან, საქართველოს ძალიან მცირე შანსი ჰქონდა, შეენარჩუნებინა დამოუკიდებლობა; ეს მიღწევადი იყო მხოლოდ საქართველოს მოსახლეობის მტკიცე ნების გამოვლენისა და ერთიანობის შემთხვევაში (ამის შესახებ მაშინაც ვწერდი; კერძოდ, 1991 წლის 28 სექტემბრის გაზეთ "საქართველოს რესპუბლიკაში" დაიბეჭდა სტატია: "რაცა ღმერთსა არა სწადდეს").

მსოფლიოსათვის საქართველოს მოსახლეობის ნების გამოხატვისა და ერთიანობის ჩვენების მიზნით ზვიად გამსახურდიამ დაგეგმა 1991 წლის 31 მარტის რეფერენდუმი; რეფერენდუმში ბრწყინვალე შედეგი მივიღეთ, მაგრამ საქართველოს მოსახლეობის ერთიანობის შენარჩუნება ვერ მოხერხდა რუსეთის საინფორმაციო ომის, კერძო საკუთრების აღდგენის პროცესში "პრივატიზაციის" მსურველთა დანაშაულებრივი ქმედებისა და ბევრი სხვა მიზეზის გამო.

სამართლიანობა მოითხოვს, აღინიშნოს:

მიუხედავად იმისა, რომ გავლილი გვქონდა 1989 წლის 9 აპრილი, ჩვენ მაინც ვერ დავუშვით, რომ რეფერენდუმის საფუძველზე დამოუკიდებლობის აღდგენის გამოცხადების შემდეგაც კი საქართველო მარტო დარჩებოდა აგრესიული რუსეთის პირისპირ;  რომ თანამედროვე მსოფლიოში რუსეთი ბეპაევისა თუ ბალტინის სამხედრო შენაერთებით დაამხობდა საქართველოს კანონიერ ხელისუფლებას და დაღვრიდა ამდენ სისხლის; განახორციელებდა ქართველთა გენოციდს აფხაზეთსა და ცხინვალის მხარეში და თანამედროვე მსოფლიოს ცინიკურად დასცინებდა დამოუკიდებელი საქართველოს მეოთხედის ოკუპაცია-ანექსიით. ჩვენდა საუბედუროდ, რუსეთმა ეს "იკადრა" და შერჩა კიდეც (ამიტომაც გაბედა შემდგომ უკრაინის დიდი ნაწილის ოკუპაცია):

დსთ-დ ტრანსფორმირებულმა რუსეთის იმპერიამ ქართველთა ერთი ნაწილის გამოყენებითა და კანონიერი ხელისუფლების დამხობისათვის ე.წ. "სამოქალაქო ომის" სახელდებით შეძლო, ზერელედ მაინც "შეეფუთა" საქართველოში თავისი აგრესია.

სახელმწიფო გადატრიალების (1991-92, დეკემბერ-იანვარი) წინ ჩვენ - ვალტერ შურღაია, ზაურ ქობალია, ზვიად ძიძიგური და მე - აქტიურად ვცდილობდით მოლაპარაკებას თბილისის ზღვაზე "გამაგრებულ" თენგიზ კიტოვანთან და თენგიზ სიგუასთან, რომ თავიდან აგვეცილებინა მოსალოდნელი სისხლისღვრა, მაგრამ თენგიზ სიგუა ყოველ დღეს ცვლიდა მოთხოვნებს; ჩვენთან მოლაპარაკებით მან დრო გაწელა 1991 წლის 21 დეკემბერამდე, ალმა-ატაში დსთ-ს შექმნის ხელმოწერამდე:

ბალტიის ქვეყნების გარდა მხოლოდ საქართველო რომ არ აწერდა ხელს დსთ-ს შექმნას, ბუნებრივია, ეს იცოდა თენგიზ სიგუამ და შეარაღებული ამბოხის დაწყების სანქციას კრემლიდან ელოდა სწორედ 21 დეკემბერს. 22 დეკემბერსვე დაიწყო სისხლიანი გადატრიალება საქართველოში.

1991 წლის 22 დეკემბრიდან 1992 წლის 6 იანვრამდე ჩვენ (ვალტერი და მე) ერთად ვიყავით უზენაესი საბჭოს VI სართულზე ჩვენსავე სამუშაო ოთახებში, სადაც ამ დროს განლაგებულნი იყვნენ ზუგდიდის ბატალიონის მებრძოლებიც, რომლებიც რუსული აგრესიისაგან (ეს მაშინვე კარგად გვქონდა ყველას გააზრებული!) იცავდნენ საქართველოს კანონიერ ხელისუფლებასა და, ზოგადად, საქართველოს დამოუკიდებლობას.

საქართველოს კანონიერი ხელისუფლების დამხობის შემდეგ, 1992-93 წლებში ვალტერ შურღაია იყო საქართველოდან განდევნილი პრეზიდენტის - ზვიად გამსახურდიას - რწმუნებული სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში. ფაქტობრივად ვალტერ შურღაია ზაურ ქობალიასთან ერთად ხელმძღვანელობდა ზუგდიდში მოქმედ "საქართველოს ეროვნული დაუმორჩილებლობის კომიტეტს" (თავმჯდომარე - ვალტერ შურღაია). ეს ძლიერი ორგანიზაცია დიდ წინააღმდეგობას უწევდა რუსეთის მიერ მხარდაჭერილი პუტჩისტების არაკანონიერ სამხედრო ფორმირებებს, რომლებიც მთელ საქართველოში თარეშობდნენ, მაგრამ განსაკუთრებულ სისასტიკეს იჩენდნენ სამეგრელოში, სადაც არსებობდა "საქართველოს ეროვნული დაუმორჩილებლობის კომიტეტი" და თავს ვაფარებდით თბილისიდან და საქართველოს სხვა მხარეებიდან განდევნილი კანონიერი ხელისუფლების წევრები. საბოლოო ჯამში პუტჩისტებმა სამეგრელო საქართველოს "ვანდეად" აქციეს.

 აქვე აღვნიშნავ, რომ ჩვენ - ვალტერ შურღაია, ზაურ ქობალია  და მე - შევეცადეთ, მორიგი სისხლისღვრა აგვეცილებინა თავიდან და 1992 წლის თებერვალსა თუ მარტში მერაბ გაბუნიასა და აკაკი ბობოხიძის შუამავლობით ხონში შევხვდით ჯაბა იოსელიანს; ჩვენი ეს ცდაც უშედეგოდ დასრულდა; ამ შეხვედრის ერთ მძაფრ ეპიზოდს გავიხსენებ:

შეხვედრის წინ ვალტერმა მითხრა: მხოლოდ ერთი გახსნილი ყუმბარით შემოვალ მოლაპარაკებაზე; თუ კაკომ მოგვატყუა და "მხედრიონი" ჩვენს დაპატიმრებას შეეცდება, გავხსნი ყუმბარს და ყველა ჰაერში ავიწევით: ჩვენც და ისინიც. სიკვდილის რისკით დაწყებული მოლაპარაკება მშვიდობიანად და შეთანხმებით დასრულდა, მაგრამ 5 დღეში ისევ სიგუასა და "მხედრიონის" მხრიდან დაირღვა... 

შემდეგ იყო დევნილობის პერიოდში იატაკქვეშა მოღვაწეობა და  1992 წლის 24 ივნისს საქართველოს ტელევიზიაში შესვლით კანონიერი ხელისუფლების აღდგენის მცდელობა; სწორედ ამ ბოლო შემთხვევას თვლიდა ვალტერი თავის გამოუსწორებელ შეცდომად; კერძოდ:

ვალტერი ენდო საქართველოს შინაგანი ჯარების ოფიცრებს (ზურაბ ირემაძე და სხვ.), რომლებიც საქართველოში კანონიერი ხელისუფლების აღდგენაში თანადგომას ჰპირდებოდნენ; კერძოდ, სამხედროებმა ვალტერი ასეთი ალტერნატივის წინაშე დააყენეს:

- ჩვენ მზად ვართ, დავიჭიროთ ე. შევარდნაძე და სამხედრო ხუნტის მეთაურები და ძალაუფლება დაგიბრუნოთ კანონიერ ხელისუფლებას! თუკი დეპუტატები უარს იტყვით, თქვენ იქნებით საქართველოს მოღალატეები... თითქოსდა, საჭირო იყო მხოლოდ დეპუტატების მიერ ტელევიზიით გაცხადება, რომ კანონიერი ხელისუფლება აღდგა... ამგვარი პროვოცირებით ვალტერ შურღაია რამდენიმე კაცთან ერთად ტელევიზიაში შევიდა. კარგად მახსოვს ის დილა:

ადრე დილით დამირეკა თავად ვალტერ შურღაიამ:

- ტარიელ, ჩართე რადიო, ჩვენ უკვე ტელევიზიის შენობაში ვართ; სასწრაფოდ მოდი ტელევიზიაში, ყველა დეპუტატი მოვიდეს; საქართველოს ახლა აქ სჭირდები!

მე არ მჯეროდა ასე იოლად კანონიერი ხელისუფლების აღდგენა - ასე უბრალოდ რუსეთი უკან არ დაიხევს-მეთქი, ვუთხარი ჩემს მეუღლეს... და ტელევიზიაში მაინც წავედი; ოღონდ, მანამდე ჩემი წვრილ-შვილი სიმამრის ბინაში გადავიყვანე მოსალოდნელი რეპრესიების გამო. ტელევიზიაში რომ მივედი, უკვე სროლები იყო გარშემო და აღარ თუ ვეღარ შევედი (გმირთა მოედანზე რამდენიმე დეპუტატს შევხვდი; ბეჟან ჯავახიას გაფითრებული სახე დღემდე მახსოვს).

ტელევიზიის "აღება" შევარდნაძის სპეცსამსახურების კარგად დაგეგმილი პროვოკაცია იყო; ვალტერი მოატყუეს; იმ დილით მას გულწრფელად სჯეროდა, რომ კანონიერ ხელისუფლებას აღადგენდა სამხედროებთან ერთად; ამაში დარმუნებული ვარ, რადგან სხვა შემთხვევაში ის მე სასკვდილოდ არ გამწირავდა და არ დამირეკავდა, რომ სასწრაფოდ მივსულიყავი ტელევიზიაში.

მაშინ, ტელევიზიის "აღების" პროვოცირებით, შევარდნაძემ გადაფარა 1992 წლის 24 ივნისის დაგომისის შეხვედრა, როდესაც, საქართველოს პუტჩისტური ხელისუფლების მიერ რუსეთის საოკუპაციო ჯარს მიენიჭა "საქართველოში სამშვიდობო ჯარის სტატუსი". ეშმაკისეული გეგმის ნაწილი იყო პრეზიდენტ ზვიად გამსახურდიას წინაშე უფრო ტრაგიკული ალტერნატივის შექმნაც:

გროზნოში თავშეფარებულ პრეზიდენტს უთხრეს: "საქართველო მზადაა, აღდგეს კანონიერი ხელისუფლება და გადარჩეს აფხაზეთი; მხოლოდ თქვენი ჩასვლაა საჭირო ზუგდიდში"... პრეზიდენტმა იცოდა, რომ სიცოცხლეს რისკავდა, მაგრამ რომ არ ეთქვათ:  "საქართველოს რომ უჭირდა, საფრთხეს გაერიდა"-ო, ჩამოვიდა რუსებისგან მართული ქართველი პუტჩისტებისა და პრორუსი აფხაზების მიერ ცეცხლის ალში გახვეულ საქართველოში.

საქართველოში დაბრუნებული პრეზიდენტის მკვლელობაც და აფხაზეთიდან (შემდეგ კი ცხინვალის მხარიდან) ქართველობის გამოდევნა, ქართველთა გენოციდი და ამ ძირძველი ქართული მხარეების ოკუპაცია-ანექსია რუსეთის საინფორმაციო მანქანამ "სამოქალაქო ომად" მონათლა და ჩადენილი დანაშაული საქართველოს, ქართველებს დააბრალა.

...საქართველოში კანონიერი ხელისუფლების აღდგენის რამდენიმე წარუმატებელი მცდელობისა და პრეზიდენტის მკვლელობის შემდეგ იყო ისევ დევნილობა და პატიმრობა:

ბედის ირონიით გამარჯვებულმა პუტჩისტებმა ვალტერ შურღაია  დააპატიმრეს; იგი, პოლიტპატიმარი, სასჯელს იხდიდა სამშობლოს ღალატის მუხლით (1994-2000).  სწორედ ვალტერისა და ზაურის პოლიტპატიმრობის პერიოდში გადავწყვიტე, რევაზ შეროზიასთან ერთად, სწორედ მათ მოენათლათ ჩემი შვილი ცოტნე. პოლიტპატიმრობის პერიოდში კიდევ უფრო ინტენსიურ დევნას განიცდიდა ვალტერის ოჯახი: მეუღლე გაათავისუფლეს სამსახურიდან, შვილები გარიცხეს უმაღლესი სასწავლებლებიდან...

ტრაგიკული ბედის გმირი ციხიდან გამოვიდა, მაგრამ ყველაფერს ვეღარ გაუძლო:

დღეს ვალტერ შურღაიას მეუღლე ქალბატონი ლიანა ჭითანავა და მისი შვილები: შორენა და მედეა ჭირისუფლები არიან ყველა ღირსეულ ქართველთან ერთად.

30.11.2016