რეალობა არჩევნების შემდეგ

გავუსწოროთ თვალი სიმართლეს!

რა რეალობა წარმოაჩინა 2016 წლის ოქტომბრის არჩევნებმა

და

რას და ვის მისცა ხმა საქართველოს მოსახლეობამ?

1. არჩევნების შედეგებმა ცხადყო ერთი მეტად სასიხალურო ფაქტი: საქართველოს იმ ტერიტორიაზე, რომელიც არ არის ოკუპირებული, მოსახლეობა, ეთნიკური წარმომავლობის მიუხედავად, ერთიანი ორიენტირებით ცხოვრობს; მანეულის ოლქის შედეგებმა აჩვენა: სხვადასხვა ეთნიკური წარმომავლობისა თუ მრავალი პროვოკაციის მიუხედავად, საქართველო მოქალაქენი ერთიან ერს წარმოვადგენთ (ეს კარგად გამოჩნდა 1990 წლის 28 ოქტომბრის არჩევნებისა და 1991 წლის 31 მარტის რეფერენდუმის შედეგებითაც!).

2. ხალხმა ხმა მისცა სტაბილურობას და არა ფულს; კერძოდ, სადავეები ჩააბარა დაბალანსებული კურსის მომხრე სახელისუფლებო ძალას, რომელსაც გიორგი კვირიკაშვილის პირით დეკლარირებული აქვს ქართული ფასეულობების ერთგულება და საქართველოს დასავლური კურსი. ამავე დროს, ხაშურის მაგალითით წარმოჩნდა, რომ ხალხმა უარი უთხრა ფულიან პირს და, ეროვნულ-სახელმწიფოებრივი პარტიების კრიზისის პირობებში, ხმა მისცა არა მრეწველთა პარტიასა თუ სპეცსამსახურების მაღალჩინოსანს, არამედ, პირს, რომელიც ხალხის გასაგები ენით ლაპარაკობს, ხალხს ეხმარება და სახელმწიფოს ერთგულობაზე ხალხთან დამაჯერებლად ლაპარაკობს (რამდენმე დღის წინ საგანგებოდ შევისწავლე ხაშურის საარჩევნი განწყობა!).

3. არჩევნებში მონაწილე პარტიათაგან არც ერთი არ იყო გასული საუკუნის 80-იან წლებში გააქტიურებული ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის რეალური მემკვიდრე. არჩევნების შედეგებმა დაადასტურა, რომ საქართველოში არ არსებობს გამოკვეთილი ორიენტირების მქონე და ეროვნულ-სახელმწიფოებრივად მოაზროვნე პარტიები, რომლებსაც ხალხი ენდობა (ოცნება არაა კლასიკური  პარტია; სახელისუფლებო გაერთიანებაა, რომელშიც პარტიული ფორმირების მიმართულებით პერსპექტივა აქვს მხოლოდ გიორგი კვირიკაშვილის უშუალო გუნდს).

4. არჩევნების შემდეგ საქართველოში შეიქმნა კარგი გარემო, რომ პოლიტიკური სპექტრი დატოვონ 1992 წლიდან სახელმწიფო დანაშაულებში მონაწილე პირებმა, კრიმინალებმა, საქმოსნებმა... და ტრადიციული ქართული ფასეულულობებითა და ცივილიებული სამყაროს ორიენტირებით ახალი სახეებისაგან ჩამოყალიბდეს რამდენიმე ძლიერი პარტია, რომელიც პოლიტიკურ მინდორზე გამოვა მომდევნო არჩევნების წინ (ადგილობრივი არჩევნები  მალე მოგვადგება კარს).

5. არჩევნების შედეგებმა წარმოაჩინა ისიც, რომ მოსახლეობა კრიტიკულად აფასებს პოლიტიკურ სპექტრს და საქართველოს მოსახლეობა არ დაუშვებს ისეთ ღალატს, რომელიც ჩაიდინა შევარდნაძემ 1992-93 წლებში; კერძოდ: საერთაშორისო გარიგების შემდეგ (აღმოსავლეთ ევროპა დასავლეთს, კავკასია რუსეთს!) რუსეთმა დაამხო პრეზიდენტ ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლება და საქართველო ჩააბარა შევარდნაძეს, რომელმაც, ხალხის მოსატყუებლად, ჯერ მერაბ კოსტავას სურათი დაიკიდა კაბინეტში, შემდეგ კი აფხაზეთის დაგეგმილი ტრაგედიის პარალელურად, საქართველო დსთ-ში შეათრია.

p.s.

დეოკუპაციის შემთხვევაში საქართველო კეთილგანწყობილი მეზობელი იქნება რუსეთისთვისაც, მაგრამ აღარ დაბრუნდება რუსულ იმპერიულ ველში - ეს ყველამ უნდა გაითვალისწინოს. 

https://www.youtube.com/watch?v=Gm7GC551xqU

შეკითხვა ბატონ უილიამ ლაჰიუს და მისი პასუხი

ჩემი შეკითხვა

ამიერკავკასიაში ნატოს საინფორმაციო ცენტრის ხელმძღვანელს,

ბატონ უილიამ ლაჰიუს და მისი პასუხი

2016 წლის 2 ოქტომბერს საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა ანდრია პირვევწოდებულის სახელობის ქართულ უნივერსიტეტში ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა და სამართლის სკოლის ფაკულტეტი შეხვდა ამიერკავკასიაში ნატოს საინფორმაციო ცენტრის ხელმძღვანელს, ბატონ უილიამ ლაჰიუს.

შეხვედრა შესავალი სიტყვით გახსნა ქართული უნივერსიტეტის რექტორმა პროფესორმა სერგო ვარდოსანიძემ. მან ხაზი გაუსვა ნატოს მხარდაჭერას საქართველოსადმი, რაც განსაკუთრებით გამოიხატა 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს აგვისტოს ომის დროს. აღნიშნულ პერიოდში საქართველოს სახელმწიფოებრივ სუვერენიტეტს სერიოზული საფრთხე დაემუქრა, იყო საშიშროება საოკუპაციო ჯარს თბილისიც დაეკავებინა. ამ კრიტიკულ სიტუაციაში დასავლეთის სახელმწიფოებისა და ნატოს მხარდაჭერით ქართული სახელმწიფო გადარჩა.

ბატონმა უილიამ ლაჰიუმ ისაუბრა ნატოს შექმნის ისტორიაზე, ორგანიზაციაში შემავალი ქვეყნების ვალდებულებებსა და მათ როლზე ნატოს ფუნქციონირებაში, გადაწყვეტილების მიღების მექანიზმებზე. ბატონმა ლაჰიუმ მიმოიხილა ნატოს, როგორც ორგანიზაციის მნიშვნელობა, მისი მუშაობის სპეციფიკა, ისაუბრა ორგანიზაციაში გაწევრიანებისათვის აუცილებელ ნაბიჯებზე. საუბრის მთავარი თემა იყო საქართველოსა და ნატოს შორის ორმხრივი ურთიერთობების მნიშვნელობის წარმოჩენა როგორც ნატოს წევრი ქვეყნებისთვის, ასევე საქართველოსთვის...

თავისი გამოსვლის შემდეგ ბატონ უილიამ ლაჰიუს დავუსვი შეკითხვა არც თუ მცირე შესავლის შემდეგ; კერძოდ, მე ვთქვი (გადმოგცემთ ჩემი გამოსვლის ძირითად შინაარსს):

- ბატონო უილიამ, პირველ რიგში გაგეცნობით: მე ვარ პროფესორი ტარიელ ფუტკარაძე, საქართველოს პირველი მრავალპარტიული პარლამენტის წევრი; იმ პარლამენტისა, რომელმაც 1991 წლის 31 მარტის რეფერენდუმის საფუძველზე გამოაცხადა საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენა და რუსული გეოპოლიტიკური სივრციდან გამოსვლა... სამწუხაროდ, იმხანად დასავლეთმა, კონკრეტულად ნატომაც, მხარი დაუჭირა მხოლოდ აღმოსავლეთ ევროპისა და ბალტიის ქვეყნების გასვლას რუსული იმპერიული სივრციდან; ამის გამო საქართველო, ზოგადად, კავკასია, შუა აზრიის ქვეყნები, უკრაინა, ბელორუსია და მოლდოვა დატოვა რუსულ გეოპოლიტიკურ ველში. რუსეთის ველში დარჩენილ სახელმწიფოთაგან ორი: საქართველო და აზერბაიჯანი ცდილობდნენ, რეალურად გამოსულიყვნენ რუსეთის იმპერიიდან (საქართველომ საბჭოთა იმპერიის ჯარს საოკუპაციო ჯარის სტატუსიც მიანიჭა).

დასავლეთის მხარდაჭერის გარეშე დარჩენილი საქართველოს კანონიერი ხელსუფლება - პრეზიდენტ ზვიად გამსაზურდიას ხელისუფლება, ასევე, აზერბაიჯანის კანონიერი ხელისუფლება - აბულფას ელჩიბეის ხელისუფლება, რუსეთმა მალევე დაამხო, ძალაუფლება ჩააბარა რუსეთის მიერ ხელისუფლებაში მოყვანილ მარიონეტულ რეჟიმებს და საქართველო და აზერბაიჯანიც დსთ-ს ნაწილად გამოაცხადა... სამწუხაროდ, 1992 წელს საქართველოს ხელისუფლების დამხობის ფაქტი დასავლური სახელმწიფოების, ევროკავშირისა თუ ევროსაბჭოს ოფიციალურ ტექსტებში (განცხადებებში) დღესაც არასწორად იწოდება, როგორც სამოქალაქო ომი; აუცილებელია, თქვენც დამკვიდროთ ადეკვატური კვალიფიკაცია: 1992-93 წლებში რუსეთმა დაამხო საქართველოს კანონიერი ხელისუფლება (ამ აგრესიას ნუღარ მონათლავთ ე.წ. სამოქალაქო ომად).

მოგვიანებით, 2008 წლის გაზაფხულზე საქართველოს მაშინდელმა ხელისუფლებამ ჩაატარა პლებისციტი, რის საფუძველზეც საქართველომ გადაწყვიტა ნატოში გაწევრიანება... ნატომ ამჯერად დისტანცია დაიჭირა მაპის მიმართულებით; რუსეთმა ეს მომენტი კარგად გამოიყენა და 2008 წლის აგვისტოში განახორციელა საქართველოს ტერიტორიის მორიგი ოკუპაცია და შეეცადა, საქართველოს ხელისუფლების დამხობას. რუსეთმა აფხაზეთსა და ცხივნალის მხარეში განახორციელა ქართველთა გენოციდი და გამოაცხადა ამ ისტორიული ქართული ტერიტორიების "სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის" აღიარება; პარალელურად, გაანადგურა საქართველოს სამხედრო ინფრასრუქტურა...
მოკლედ, რუსეთმა დასაჯა საქართველო ნატოსკენ სწრაფვის გამო...

დასახელებულმა ფაქტებმა საქართველოს მოსახლეობაში გააჩინა გარკვეული იმედგაცრუება ნატოს მისამართით...
 და ჩემი შესავალი მსჯელობის ბოლო წინადადება:

გუშინწინ პუტინისა და ერდოგანის შეხვედრით გამოჩნდა, რომ დაახლოვდნენ საქართველოსთვის ოკუპანტი რუსეთი და ნატოს წევრი თურქეთი; საქართველოს წინაშე უფრო მეტი საფრთხეების მოლოდინი ჩნდება... თქვენი დღევანდელი გამოსვლა შეიძლება ემსახურებოდა კიდეც ქართველი ხალხის ძველი თუ ახალი მოლოდინების დაბალანსებას, მაგრამ ჩვენ, საქართველოს მოქალაქეები,  რეალური საფრთხეების წინაშე ვდგავართ; ეს საფრთხეები უფრო და უფრო მატულობს.  მე როგორც ქართველი, ვხედავ, რომ რუსული აგრესიის პერსპექტივის მიმართ არაპროპორციულია დასავლეთის ძალისხმევა საქართველოს მხარდასაჭერად... და ჩემი კითხვაც:

   არის თუ არა ნატო მზად, უფრო მეტი, კერძოდ, რუსული საფრთხის გამაკომპენსირებელი /ადეკვატური/, მხარდაჭერა გამოუცხადოს საქართველოს?

ბატონი უილიამ ლაჰიუს ვრცელი პასუხის მოკლე შინაარსი (რაც და როგორც მახსოვს), ასე შეიძლება გადმოვცე:

- ჩვენ კარგად გვესმის საქართველოს პრობლემები, მაგრამ, რამდენადაც ნატოს მართვა ხდება წევრი ქვეყნების კონსესუსით, ზოგჯერ რთულია პრობლემურ თემებზე შეთანხმება... თქვენ კარგად იცით, ნატოს წესდების მე-5 მუხლის შინაარსი. საქართველოს ტერიტორიის მთლიანობას რუსეთის გარდა მთელი მსოფლიო აღიარებს, მაგრამ საქართველოსთან მიმართებით ჩვენ შეიძლება განვიხილოთ გერმანიის მოდელი; კერძოდ, ნატოში შესვლის წინ გერმანია არ იყო ერთიანი; ნატომ თავის თავზე აიღო პასუხისმგებლობა, დაეცვა რუსეთის მიერ არაოკუპირებული ტერიტორია - დასავლეთ გერმანია, ხოლო აღმოსავლეთ გერმანია ოკუპირებულად ცნო. ნატოს პასუხისმგებლობა რომ აეღო გერმანიის აღმოსავლეთ ნაწილზეც, ნატო მეორე დღესვე ომში უნდა ჩაბმულიყო რუსეთთან...    საქართველო უნდა ჩამოყალიბდეს, რა და როგორ უნდა განხორციელდეს: ჩვენ პასუხისმგებლობა რომ ავიღოთ ოკუპირებულ აფხაზეთსა და ცხინვალის მხარეზე, მეორე დღესვე ომში უნდა ჩავებათ რუსეთთან... თუმცა, ჩვენ არასოდეს არ ვცნობთ რუსეთის მიერ ოკუპირებულ ქართულ მიწებს არც დამოუკიდებელ სახელმწიფოებად და არც - რუსეთის ნაწილად...
საქართველო თუ გახდება ნატოს წევრი, ჩვენ დავიცავთ საქართველოს ოკუპაციის ხაზის აქეთა მხარეს, თუკი ზუსტად დადგინდება საოკუპაციო ზოლი... 2008 წელს დასავლეთმა შესაძლებლობების ფარგლებში გაუწია დახმარება საქართველოს - შეერთებული შტატების სამხედრო გემები შემოვიდა საქართველოში და რუსეთის ჯარი თბილსთან შეჩერდა... მომავალშიც დაგიდგებით გვერდით... მოკლედ, საქართველო-ნატოს მომავალი პერსპექტიულია და კარგადაა გასააზრებელი...

დაახლოებით ასეთი იყო ამიერკავკასიაში ნატოს საინფორმაციო ცენტრის ხელმძღვანელის პასუხი.

ვფიქრობ, რომ საინტერესო პასუხია, ამიტომაც გადავწყვიტე, ყველას გაგიზიაროთ ამ დიალოგის შინაარსი.

დავძენ:

ბატონი უილიამი დიდებული პიროვნებაა, უყვარს საქართველო და რეალურად უყურებს საქართველოს უახლოეს ისტორიას, აწმყოსა და მომავალს.

ბატონ უილიამთან დღევანდელი დიალოგის შინაარსის გათვალისწინებით გთავაზობთ ჩემს ამჟამინდელ მოსაზრებებს მოვლენების შემდგომი განვითარების სამი შესაძლებლობის შესახებ:

1. დასავლეთის დისტანციური (არაპროპორციული!) მხარდაჭერის პირობებში რუსეთი იარაღის ძალით კონტროლს დაამყარებს საქართველოზე, ანდა, 1992 წლის უკანონო პრორუსული (პუტჩისტური) ხელისუფლების მსგავსად, რომელიმე ახალი ხელისუფლება ღალატის შეფუთვით საქართველოს დააბრუნებს რუსულ გეოპოლიტიკურ სივრცეში... ასეთ შემთხვევაში საქართველოს კატასტროფა ელის: რუსეთი ყველაფერს გააკეთებს, ენობრივ-ეთნიკურად დაანაწევროს ქართველი ერი  და მყიფე ფედერაციისა თუ რეგიონალიზაციის გზით საბოლოოდ დაშალოს საქართველოს სახელმწიფო; ამის შემდეგ რუსეთი სამუდამოდ მიიერთებს გეოპოლიტიკურად ძალიან მნიშვნელოვანი კავკასიის ცენტრალურ სახელმწიფოს - საქართველოს,  ქართველი ერი კი საბოლოოდ განადგურდება.

2.  ახლო მომავალში ნატო გააქტიურდება და თავის წევრად მიიღებს საქართველოს; თავის თავზე აიღებს, რუსული თუ სხვა ქვეყნის აგრესიისაგან დაიცვას საქართველოს სახელმწიფოს არაოკუპირებული ტერიტორია. რუსეთის მიერ ოკუპირებული საქართველოს ისტორიული ნაწილები - აფხაზეთი და ცხინვალის მხარე - აღიარებული იქნება საქართველოს დე იურე ნაწილად და ინტენსიურად ამოქმედდება ამ მხარეებში საქართველოს იურისდიქციის აღდგენის (ამ მხარეების საქართველოსათვის დაბრუნების) გრძელვადიანი სტრატეგია /დაახლოებით ისეთი, რომელმაც უზრუნველყო აღმოსავლეთ გერმანიის შეერთება დასავლეთ გერმანიასთან/.

3. დასავლეთი (ნატო, ევროკავშირი) დააფასებს საქართველოს პროდასავლურ არჩევანს და  ხელს შეუწყობს საქართველოს, გახდეს ევროკავშირის წევრი; პარალელურად მოილაპარაკებს რუსეთთან, მოხდეს საქართველოს დეოკუპაცია - აფხაზეთი და ცხინვალის მხარე დატოვოს რუსეთის ჯარმა, რომ აღდგეს საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა; სამაგიეროდ, საქართველო აღარ გახდება ნატოს წევრი. მსოფლიოს დიდი გეოპოლიტიკური მოთამაშეები საუკუნო კონსესუსის წესით საქართველოს გამოაცხადებენ შვეიცარიის მსგავს ნეიტრალურ სახელმწიფოდ (თვითგამოცხადებული "ნეიტრალიტეტი", ისეთი, როგორიც გამოაცხადა 1920 წელს ნოე ჟორდანიამ და დღეს გვპირდება ნინო ბურჯანაძე, საქართველოს ისევ სარუსეთოდ გაწირავს! თვიტგამოცხადებული ნეიტრალიტეტი დასავლეთზე უარის თქმას და აგრესიული, არასანდო, იმპერიული რუსეთის პირისპირ მარტოდ დარჩენას ნიშნავს).

ტარიელ ფუტკარაძე

სიმართლე გიორგი სააკაძეზე

ამ სათაურით წიგნად გამოქვეყნდა (გამომცემელი: ალექსანდრე ორბელიანის საზოგადოება) როსტომ ჩხეიძის ლიტერატურულ-ისტორიული ესეებისა და პოლემიკური სტატიების ციკლი, რომელიც ამ ოცი წლის განმავლობაში დროდადრო იბეჭდებოდა გაზეთების: „ლიტერატურული საქართველო“, „საქართველო“, „ჩვენი მწერლობა“ და ჟურნალ „ჩვენი მწერლობის“ ფურცლებზე და წარმოადგენს მიუკერძოებელ განსჯასა და შეფასებას გიორგი სააკაძის სამხედრო-პოლიტიკური საქმიანობისა და ზნეობრივი პორტრეტისა.

არსებობს ორი გიორგი სააკაძე:

ერთი  – XVII საუკუნის პირველი მეოთხედის მოღვაწე, ისტორიული პიროვნება თავისი ღირსებითა და ნაკლით, გამორჩეული როგორც სასახელო საქმეებით, ისე დანაშაულებრივი ქმედებებით თავისი სამშობლოს წინაშე და მეორე – საბჭოთა მითოსის პერსონაჟი, ვისი პორტრეტიც დამუშავდა, პირადად, იოსებ სტალინის შეხედულებათა მიხედვით და ყალბი ისტორიისა და არანაკლებ ყალბი კინემატოგრაფის წყალობით წარმოდგა უდიდეს გმირად და საქართველოს გამთლიანებისა და სახელმწიფოებრივი ძლიერების სიმბოლოდ.

პირადად, საბჭოთა იმპერატორის მითითებათა გამო ამოიშალა გიორგი სააკაძის ბიოგრაფიიდან სათაკილო ეპიზოდები – ირანელთა 1616 წლის სამხედრო ექსპედიციის ხელმძღვანელობაც, მონაწილეობაც წმინდანად შერაცხილი მეფე ლუარსაბ მეორის სიკვდილით დასჯაშიც, მარტყოფის აჯანყების წინარე ხანს შაჰ-აბასის მსტოვრის ხელში ჩაგდებაც და იმ საიდუმლო ბარათის მოპოვებაც, თბილისის აღების შემდეგ გიორგი სააკაძეს სიკვდილი რომ ემუქრებოდა, და ამიტომაც გახდა იძულებული დაკავშირებოდა მეფე თეიმურაზ პირველს და მასთან ერთად მოეხდინა აჯანყება, ბაზალეთის ძმათამკვლელი ომის წამოწყებაც...

გიორგი სააკაძის ბიოგრაფია შესანიშნავი სატყუარა გახლდათ იმ ყოვლად წარმოუდგენელი აზრის რეალურობის სამტკიცებლად, თითქოს შესაძლებელი იყოს ისე აღზევება შენი სამშობლოსადმი მტრულად განწყობილი სახელმწიფოს იერარქიულ კიბეზე, რომ გარეგნულად აკეთო შენი ქვეყნის დამაქცევარი საქმეები, ფარულად კი – სასიკეთო. ამის მთქმელი თავსაც იტყუებს და სხვათა მოტყუებასაც ცდილობს.

70-იან წლებში ედუარდ შევარდნაძემ დაისაჭიროვა გიორგი სააკაძის ყალბი სახის თავს მოხვევა ქვეყნისათვის და, როდესაც ფარნავაზ მეფის, აშოტ დიდის, დავით აღმაშენებლის, თამარ მეფის, დიმიტრი თავდადებულის, გიორგი ბრწყინვალისა თუ სხვათა და სხვათა, ნამდვილი გმირებისა და სახელმწიფო მოღვაწეთა ქანდაკებანი არ გაგვაჩნდა, გიორგი სააკაძის ორი ძეგლი აღმართა – კასპსა და თბილისში.

როგორც საბჭოთა აზროვნებასა და მორალს სჩვეოდა, ცრუგმირი კიდევ ერთხელ გამოცხადდა ჭეშმარიტ გმირად, მიუხედავად იმისა, რომ მას მოღალატედ, რენეგატად და კონდოტიერად მიიჩნევდნენ აკაკი წერეთელი, კონსტანტინე გამსახურდია, ლევან გოთუა, გრიგოლ აბაშიძე, ნიკო ბერძენიშვილი, ზვიად გამსახურდია, აკაკი ბაქრაძე, თამაზ ნატროშვილი, ეჭვის თვალით უყურებდნენ ილია ჭავჭავაძე თუ ივანე ჯავახიშვილი...

„სიმართლე გიორგი სააკაძეზე“ აღადგენს სტალინის მიერ გადაკეთებულ ბიოგრაფიას ჭეშმარიტების თარგზე, ავსებს გამოტოვებული ეპიზოდებით და ეს პიროვნებაც და მისი თანადროული ეპოქაც გააზრებულია ისე, როგორც სინამდვილეში იყო – არც არაფერია მიმატებული და არც არაფერი – გამოკლებული.

ესაა ნიმუში იმისა, თუ როგორ უნდა განისჯებოდეს ისტორიული პიროვნებაც და ეპოქაც.

როსტომ ჩხეიძემ ლიტერატურულ-ისტორიული ესეებისა და ნარკვევების ამ ციკლისათვის უამრავი თავდასხმა იწვნია, ყოვლად უსაფუძვლო ბრალდებებითა და ცილისწამებებით სავსე, და ყველა – საბჭოური პოზიციებიდან. და მაინც, მის შეუპოვრობას უკვალოდ არ ჩაუვლია და საგრძნობლად შეირყა გიორგი სააკაძის საბჭოურ-მითოსური სახება, თუმც ბოლომდეა გასაქარწყლებელი ცრუ საბურველი, რათა შთამომავლობის თვალში ყალბი გმირი აღარ ფარავდეს ჭეშმარიტ გმირებს და ყველას თავთავისი კუთვნილი მიეზღოს.

საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, ილია მეორის ავტორიტეტი და ამერიკელი ექსპერტის, თომას დე ვაალის შეცდომა

XX საუკუნის დასასრულიდან მოყოლებული დღემდე ჩატარებული ყველა გამოკითხვის მიხედვით,  უწმიდესი და უნეტარესი, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი, მცხეთა-თბილისის მთავარეპისკოპოსი, ბიჭვინთისა და ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტი  ილია II საქართველოს მოსახლეობისთვის  უალტერნატივო რჩეულია: საქართველოს მოქალაქეებისათვის კათოლიკოს-პატრიარქი ილია მეორე ყველაზე რეიტინგული  და სანდო პიროვნებაა; მაგ., 2014 წლის 23 ივლისიდან 7 აგვისტომდე პერიოდში NDI-ის მიერ ჩატარებული კვლევის მიხედვით საქართველოს პატრიარქის მოწონების მაჩვენებელი 91%-ით განისაზღვრა.

 მომდევნო სამი ადგილი პოლიტიკოსებს უჭირავთ[1].

მეტიც, ამერიკელთა კვლევების მიხედვით, პოსტსაბჭოთა ქვეყნების მოსახლეობა ცნობილ პიროვნებათა შორის პროცენტულად ყველაზე მეტ ნდობას უცხადებს  საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურს, საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქს, ილია მეორეს[2].

პირადად მე ინტენსიური ურთიერთობა მაქვს ირანში, თურქეთსა და რუსეთში მცხოვრებ ქართველებთან და შემიძლია დანამდვილებით ვთქვა, რომ საქართველოს მოქალაქეების მსგავსად, სხვა სახელმწიფოს ველში დარჩენილი ავტოქთონი ქართველების, შაჰ-აბასისა და გიორგი სააკაძის მიერ ირანში გადასახლებული ქართველების შთამომავლების, მუჰაჯირთა მემკვიდრეებისა თუ ახალი მიგრანტები აბსოლუტური უმრავლესება სრულ ნდობას უცხადებს საქართველოს ამჟამინდელ კათოლიკოს-პატრიარქს და მას  ქართველი ერის მზრუნველ მამად თვლის.

ვფიქრობ, პატრიარქის პიროვნული თვისებების (სიკეთის, სითბოს, დადებითი ენერგიის მუდმივი გამოსხივება; მიმტევებლობა, სიდინჯე და სიღრმისეული განსჯა;   საოცარი სიმშვიდე...) გარდა, ასეთ მაღალ ნდობას აპირობებს სხვა რამდენიმე გარემოება; კერძოდ:

1. არსებულ პოლიტიკურ, გეოპოლიტიკურ და სოციალურ-ეკონომიკურ ვითარებაში მოსახლეობის უნდობლობა უიდეოლოგო პოლიტიკური სუბიექტების მიმართ; პოლიტიკოსთა უმრავლესობამ არაერთხელ გამოიცვალა ლიდერი თუ მსოფლმხედველობა, შესაბამისად, არჩევნების დროს ხალხს აქვს არჩევანი ცუდსა და უარესს შორის; უფრო და უფრო იზრდება ეს უნდობლობა;

2.  ბოლო 25 წლის მანძილზე ინტელექტუალური წრეების წარმომადგენელთა დიდი ნაწილი გადაქცეული იყო ამა თუ იმ პოლიტიკური ჯგუფის ლობისტად თუ „ლეღვის ფოთლად“; შესაბამისად, ხალხი ნაკლებად ენდობა ე.წ. ცნობად სახეებს;

3.  უწმინდესი და უნეტარესი ილია მეორისადმი ნდობას უთუოდ აძლიერებს შემდეგი ფაქტიც:

საქართველოს ამჟამინდელმა კათოლიკოს-პატრიარქმა უმძიმესი თავდასხმების პერიოდში შეძლო არამხოლოდ საქართველოს ეკლესიის ერთიანობის შენარჩუნება, არამედ სწრაფი აღორძინებაც;

4. საქართველოს ამჟამინდელი კათოლიკოს-პატრიარქი განსაკუთრებულ სითბოს იჩენს მუსლიმანი ქართველების მიმართ; მისთვის ეროვნულობა ადამიანის არსებითი მახასიათებელია!

ამგვარი მიდგომა და პატრიარქის  საოცრად ტოლერანტული ბუნება პატრიოტი მუსლიმანი ქართველებისათვისაც წინა პლანზე აყენებს პატრიარქის ქართველობას, და არა - მის განსხვავებულ აღმსარებლობას; სწორედ ამგვარი გააზრების შედეგია საოცარი ფაქტი: ბოლო პერიოდში ირანში რამდენიმე ქართველმა საკუთარ შვილს სახელად დაარქვა ილია.

5.  საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი მაქსიმალური მიმტევებლობით და სრული გულწრფელად ცდილობს, ითანამშრომლოს ყველა პოლიტიკურ სუბიექტთან თუ  ხელისუფლებასთან, თუმცა, ძალიან კრიტიკულ სიტაციაში არც საყვედურს ერიდება. პარალელურად, პატრიარქი სრულად გამოხატავს რა ქართველი ხალხის (საქართველოს მოსახლეობის) უმრავლესობის სურვილს, ასევე, საქართველოს ეკლესიის ისტორიულ არჩევანს[3], ოფიციალურად აცხადებს, რომ საქართველოს ბუნებრივი გზაა ევროპული ოჯახი; მაგ., საქართველოს კათოლიკოს–პატრიარქმა ილია მეორემ 2015 წლის 19 მაისს ავსტრიის პრეზიდენტთან ჰაინც ფიშერთან შეხვედრაზე განაცხადა: „საქართველოს არჩეული აქვს ევროპის გზა: საქართველოს სურს, რომ გახდეს ევროპის დემოკრატიული სტრუქტურების ნაწილი და მისი წევრი. საქართველოს ევროპული არჩევანი ძალიან მტკიცეა და ჩვენ აუცილებლად მივაღწევთ ამას“[4]. სამწუხაროდ, დასავლეთში ბევრს არასწორი ინფორმაცია აქვს  საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ევროპული არჩევანის შესახებ; იხ., მაგ., კავკასიის საკითხების ცნობილი ექსპერტის, თომას დე ვაალის მცდარი თვალსაზრისი, რომლის მიხედვითაც საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქს დასავლეთთან დაახლოება არ სურს და ძველი საქართველოს სიმბოლოა[5]. სინამდვილეში, საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქი ილია მეორე ითხოვს, დაჩქარდეს ევროპასთან ინტეგრაციის პროცესი; მაგ., ევროკავშირის უმაღლეს კომისართან, შტეფან ფულესთან შეხვედრაში მან განაცხადა:

"მე იმედი მაქვს, რომ ის პროცესები, რომლებიც დღეს ვითარდება ევროპაში, უკრაინაში, კიდევ ერთხელ მეტყველებს იმაზე, რომ არ შეიძლება ევროპასთან ინტეგრაციის საკითხი გადადებული იყოს შორეულ მომავალში“[6].

6. საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი დღენიადაგ ცდილობს, უცხოეთში წარმოაჩინოს საქართველო და ქართველი ადამიანის ნიჭიერება; ის ერთნაირი სითბოთი ხვდება სხვა ქვეყნების იმ წარმომადგენლებს, რომელთაც შეუძლიათ დახმარების ხელი გაუწოდონ გეოპოლიტიკური გადანაწილების ეპიცენტრში მძიმე დღეში მყოფ საქართველოს.

7. პატრიარქისადმი ქართველი ერის უსაზღვრო ნდობას აპირობებს მის მიერ ყოველ ეპისტოლესა თუ ქადაგებაში ხაზგასმული საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენის გარდაუვლობა და  ქართველი ერის ენობრივ-ეთნიკური ერთიანობის თემა; ამ მიმართულებით გადაიდგა საინტერესო ნაბიჯიც: საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა შექმნა იბერიელთა ერთობის ახალი ტრაქტატი (2011); ამგვარი აქტიურობა აუცილებელია, რამდენადაც დღეს საქართველოს წინააღმდეგ მიმდინარე საინფორმაციო ომის პირობებში დიდი დარტყმის ქვეშაა ქართველთა ეროვნული (ენობრივ-ეთნიკური) ერთიანობა.

ქვემოთ შედარებით ვრცლად დავიმოწმებ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის რამდენიმე მოსაზრებას:

საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, ილია მეორის აზრით, ადამიანს გამორჩეულად ოთხი რამ უნდა უყვარდეს: შემოქმედი, მოყვასი, მამული და ენა; კერძოდ, ჩვენი უწმინდესი ასე მიმართავს წმიდა გიორგის:

“დიდმოწამეო გიორგი, აღგვავსე ღვთაებრივი სიბრძნითა, რათა ყოვლითა არსებითა შევიყვაროთ: შემოქმედი, მოყვასი, მამული და ენა...”[7]

ჰუმბოლდტმა თქვა: „ენა არის ერის სული“;

ასევე ცნობილია გამოთქმები: „რა ენა წახდეს, ერი დაეცეს“; „ენა დედაა ერისა“...

 საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ახალ ფორმულას აყალიბებს:

ენა - ერის შინაგანი ენერგია:

“საქართველო სულ ბრძოლაში იყო; ამ ბრძოლაში შევინარჩუნეთ ჩვენი რწმენა, ჩვენი მიწა (თუმცა მთლიანად ვერა) და ჩვენი საყვარელი ენა - ის შინაგანი ენერგია, რომლითაც შემოქმედმა დაგვაჯილდოვა...”[8]

შდრ., ასევე:

„ერთი მთავარი წყაროთაგანი, საიდანაც ქართველები იღებდნენ თავიანთ სულიერ ძალებს - ესაა უძველესი და მადლიანი ქართული ენა, რომელზეც საოცრად მდიდარი ლიტერატურა შეიქმნა, ესაა ენა, რომლის შესახებ ღირსმა მამამ თქვა: “ყოველი საიდუმლო ამას ენასა შინა დამარხულ არს” (1982)[9].

საქართველოს მტრები დღესაც ცდილობენ, ქართველთა ნაწილს წაართვანე ეროვნული ენერგია - ისტორიული დედაენა. კათოლიკო-პატრიარქი ღიად ამხელს ქართველთა ენობრივ-ეთნიკური დანაწევრების მოსურნეთ; მაგ., 2006 წლის 19 ივნისის სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, უწმიდესმა და უნეტარესმა ილია მეორემ მიმართა სვანეთისადმი მიძღვნილი კონფერენციის მონაწილეებს; კერძოდ მან ბრძანა:

"კარგად მოგეხსენებათ, რომ, სამწუხაროდ, არსებობენ ისეთი ადამიანები, რომელთაც სურთ გაჰყონ ქართველი ერი და აქვთ სურვილი, წარმოაჩინონ სვანეთი და სვანური დიალექტი, როგორც ქართველი ერისაგან დამოუკიდებელი, განსხვავებული კულტურა. ეს ასევე შეეხება სამეგრელოს და სხვა კუთხეებსაც. ჩვენ კარგად ვიცით, საიდან მომდინარეობს ეს.

 ეს ჯერ კიდევ 200 წლის წინ დაიწყო, როცა რუსეთი ცდილობდა, გაეყო ქართველი ერი. ვფიქრობ, რომ ის ადამიანი, რომელიც ცდილობს წარმოადგინოს სვანური კულტურა, როგორც დამოუკიდებელი ქართული კულტურისაგან, _ არის მტერი არა მარტო სვანებისა, არამედ მთელი ქართველი ერისა“.

ერთ-ერთ საკვირაო ქადაგებაში ჩვენი პატრიარქი ასე წარმოადგენს ქარტველურ ენობრივ სამყაროს:

„მე მეცნიერებს შევთავაზე, იქნებ ვთქვათ ასე - ქართული ენა თავისი განშტოებებით. მსგავსად იმისა, როგორც შტო ამოუვა ხეს, - ასეა დიალექტებიც, მაგრამ მათი საერთო ძირი და ფუძე არის ქართული ენა. უძველესი დროიდან არც ერთ მეგრელს ან სვანს თავში აზრად არ მოსვლია, რომ თავისი დიალექტისთვის ცალკე დამწერლობა შეექმნა, რადგან თავს მუდამ ქართველად მოიაზრებდა და მისი მშობლიური ენა ქართული იყო. განა დღეს რამე შეიცვალა?..“[10]

პატრიარქისადმი დიდ სიყვარულს აპირობებს ისიც, რომ თავის ეპისტოლეებში იგი ერთნაირი ყურადღებით მიმართავს საქართველოს მოქალაქეებსა და საქართველოდან წასულ თანამემამულეებს:

„ყოვლადსამღვდელონო მღვდელმთავარნო, ღირსნო მოძღვარნო, დიაკონნო, ბერ-მონაზონნო, ყოველნო საერო დასნო, მკვიდრნო საქართველოისა და დროებით ჩვენი ქვეყნის საზღვრებს გარეთ მცხოვრებნო, ჩვენო ძვირფასო თანამემამულენო!“[11]

პატრიარქი ბრძანებს:

"მინდა გამოვთქვა ჩემი, და საერთოდ, ყველას გულისტკივილი იმის გამო, რომ ბოლო დროს მრავალი ქართველი ახალგაზრდა წავიდა უცხოეთში. უმეტესობა გაჭირვებამ წაიყვანა... რაოდენ სამწუხაროც არ უნდა იყოს, ფაქტია, რომ ზოგიერთი ვერ ან არ დაბრუნდება სამშობლოში. ეს იმას ნიშნავს, რომ მას დაეკარგება ენა, ეროვნება, ყველაფერი ის, რითაც ამაყობდა ქართველი"... "ფაქტიურად, ისინი დაკარგული შვილები შეიძლება გახდნენ ჩვენთვის...“[12]

ქართველთა დიდ ნაწილს მოსწონს პატრიარქის პოზიცია ე.წ. ფსევდოლიბერალიზმის შესახებაც:

"თუ პიროვნებას, ხალხს, სახელმწიფოს არ აქვს სწორი რელიგიური და ეროვნული იდეოლოგია, ლიბერალიზმი აუცილებლად მტრების სასარგებლოდ იმუშავებს და შინაგანად მთლიანად დაანგრევს ქვეყანას.... უგნური ლიბერალიზმი, როგორც წესი, სათავეა მრავალი ნეგატიური მოვლენისა“[13]. ე.წ. უგნური ლიბერალიზმის წარმომადგენლებს საქართველოს კათოლიკო-პატრიარქი სხვაგან უფრო მწვავედ აკრიტიკებს; კერძოდ, სტეფან ფულესთან შეხვედრისას მან ბრძანა:

"ჩვენ ძალიან კმაყოფილები ვართ იმით, რომ საქართველო, რომელმაც გამოიარა მძიმე კომუნისტური რეჟიმი, მიემართება ევროპულ სტრუქტურებში. ევროპის სტრუქტურები არის ის ორგანიზაცია, რომელსაც კარგად იცნობენ საქართველოში. ჩვენ ყველაფერს ვაკეთებთ იმისთვის, რომ საქართველო გახდეს სრულფასოვანი წევრი ამ დიდი ორგანიზაციის. მინდა ვთქვა, რომ ზოგიერთ ქვეყანაში არასწორი ინფორმაცია გავრცელდა, თითქოს საქართველოს ეკლესია აბრკოლებს ამ პროცესს. მინდა დაგარწმუნოთ თქვენ, რომ საქართველოს ეკლესია ყველაფერს გააკეთებს, რომ ეს იდეა განხორციელდეს... მე მინდა გითხრათ, რომ ამაში დარწმუნება არ მჭირდება. მე დიდი ხანია ამაში დარწმუნებული ვარ. არის ისეთი არასამთავრობო ორგანიზაციები, რომლებიც ავრცელებენ ეკლესიის საწინააღმდეგოდ ამ იდეას და ამით ალბათ შოულობენ დახმარებებს. თქვენ თვითონ დარწმუნდებით საქართველოში ვიზიტისას. თქვენ დღეს ჩამობრძანდით, გქონდათ შეხვედრები, კიდევ შეხვდებით სასულიერო პირებს, საზოგადოების წარმომადგენლებს. ჩვენ ყველაფერს გავაკეთებთ იმისთვის, რომ ეს იდეა განხორციელდეს"[14]...

 ზემოთ წარმოდგენილი ფაქტები და საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, ილია მეორის პროდასავლური და დაბალანსებული, ქართველი ერისა და ერთიანი საქართველოს გადარჩენაზე ორიენტირებული პოზიცია ბუნებრივად აპირობებს, რომ საქართველოს მოსახლეობის დიდი უმრავლესობისათვის, ზოგადად, ქართველი ერისათვის, საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი დღეს არის ქართველი ერისა და საქართველოს ერთიანობის სიმბოლო.

         

---

[1] http://www.geotimes.ge/archive/index.php?m=home&newsid=61266&lang=geo.

[2] http://www.interpressnews.ge/ge/sazogadoeba/213475-ilia-meore-gamokithkhvebis-mikhedvith-yofil-sabtcotha-qveynebs-shoris-saqarthvelos-marthlmadidebel-eklesias-da-patriarqs-yvelaze-metad-endobian.html?ar=A.

[3] საქართველოს ეკლესიის ისტორიული არჩევანის შესახებ მსჯელობისათვის ვრცლად იხ.: ტარიელ ფუტკარაძე, საქართველოს ეკლესია ისტორიულ გეოპოლიტიკურ კონტექსტში /დიდი გეოპოლიტიკური მოთამაშეების ძველი და ახალი შეცდომები საქართველოში/ http://orientacia.blogspot.com/2013/10/blog-post_2571.html?spref=bl.

[4] http://www.civil.ge/geo/article.php?id=29383;

http://www.liberali.ge/ge/liberali/news/125549.

[5] http://www.radiotavisupleba.ge/content/article/24238620.html.

[6] http://www.ambebi.ge/sazogadoeba/98316-ilia-meore-me-dartsmuneba-ar-mtcirdeba-rom-saqarthvelo-evrokavshiris-tsevri-unda-gakhdes.html

[7] საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ილია II, ეპისტოლენი, სიტყვანი, ქადაგებანი, წიგნი I, თბ., 1997, გვ. 8

[8] საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ილია II, ეპისტოლენი, სიტყვანი, ქადაგებანი, წიგნი I, თბ., 1998, გვ. 66

[9] საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ილია II, ეპისტოლენი, სიტყვანი, ქადაგებანი, წიგნი I, თბ., 1997, გვ. 200 

[10] 2007 წლის 13 მაისის საკვირაო ქადაგება წმიდა სამების საპატრიარქო ტაძარში; საპატრიარქოს უწყებანი, 16 (416), 17-23 მაისი, 2007 წ.

[11] საპატრიარქოს უწყებანი, # 1, 10-16  იანვარი, 2008

[12] სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმიდესისა და უნეტარესის, ილია მეორის საკვირაო ქადაგება, 5 იანვარი, 2003 წ; საპატრიარქოს უწყებანი, # 1, 10-16 იანვარი, 2003 წ..  სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმიდესისა და უნეტარესის, ილია მეორის ქადაგება ნათლისღების დღესასწაულზე 19 იანვარი, 2003 წ; საპატრიარქოს უწყებანი, # 3, 24-30 იანვარი, 2003 წ.

[13] სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმიდესისა და უნეტარესის, ილია მეორის 2001 წლის სააღდგომო ეპისტოლე; საპატრიარქოს უწყებანი, # 16, 21-27 აპრილი, 2001 წ.

[14] http://www.tabula.ge/ge/story/80773-margvelashvili-umnishvnelovanesi-iko-shtefan-fules-ilia-meorestan-shexvedra