ნახევრადსიმართლე ცხინვალის კონფლიქტის მიზეზების შესახებ

რადიო "თავისუფლების" რესპოდენტთა

ნახევრადსიმართლე

ცხინვალის კონფლიქტის მიზეზების შესახებ

თბილისისთვის უკვე ჩვეულებრივ საცობში ყოფნისას ამ უდროობაში სრულად მოვისმინე რადიო "თავისუფლების" გადაცმა "გადაკვეთის წერტილი", სადაც საუბარი იყო ცხინვალის მხარეში არსებული კონფლიქტის მიზეზების შესახებ.

http://www.radiotavisupleba.ge/a/gadakvetis-tsertili-01-11-2016/28088299.html

პროგრამა „გადაკვეთის წერტილი“ მომზადებულია „ბერგჰოფის ფონდთან“ თანამშრომლობით; გერმანული არასამთავრობო ორგანიზაცია „ბერგჰოფის ფონდი“ კი კონფლიქტოლოგიისა და მშვიდობის დამყარებისათვის მუშაობს, ამიტომ, ვფიქრობ, საქმეს წაადგება ჩვენი კომენტარი.

 გადაცემის სტუმრები იყვნენ: თაკო თოლორდავა, ილიას უნივერსიტეტის მკვლევარი და რუსიკო მარშანია, „ბერგჰოფის ფონდის“ წარმომადგენელი, თავმჯდომარის მოადგილე არასამთავრობო ორგანიზაციისა „პირისპირ“ – ჩამოთვლილ საკითხებზე გველაპარაკებიან. საუბარს უძღვებოდა ნინო ხარაძე.

თავისთავად საინტერესო იყო ცხინვალელი რესპოდენტების ცალმხრივი ხედვაც, მაგრამ აუცილებელი იყო მათი სუბიექტურად აღქმული ფაქტების დაბალანსება.

თავიდანვე აღვნიშნავ, რომ შეცდომაა როგორც ცხინვალის, ასევე, აფხაზეთის კონფლიქტის სახელდება ეთნოკუნფლიქტად და ქართველებია და ოსების შერიგებაზე საუბარი.

დროა, ყველამ გაიგოს: კონფლიქტის ზონაში მცხოვრები ქართველებიცა და ოსებიც რუსეთისაგან მართული პროცესის მსხვერპლნი არიან!

ქართველთა და ოსთა დიდი ნაწილი არ იყო ჩართული ამ დაპირისპირებაში, რამდენადაც ბევრმა იცოდა, რომ ამ კონფლიქტის მაპროვოცირებელი იყო კრემლი, რომელმაც ოსებისა და აფხაზების ნაწილის გამოყენებით დააბრკოლა საქართველოს სწრაფვა დამოუკიდებლობისათვის...

ამ ფონზე უბრალოდ, უსამართლობაა, კონფლიქტის მიზეზად ეროვნული მოძრაობის ლიდერის, ზვიად გამსახურდიას გაყალბებული ფრაზების წარმოჩენა...

სამწუხაროდ, გადაცემაში საერთოდ არ განიხილეს რუსეთის მთავარი როლი; ასეთი ნახევრადსიმართლით დაახლოების გზაზე ვერ გავალთ.

ასახელებული კონფლიქტების ისტორიას როცა ვაანალიზებთ, რუსეთის ფაქტორის გამორიცხვა საქმეს უფრო ართულებს და გვაშორებს შერიგებას!
აუცილებელია, ქართველებმაც, ოსებმაც და აფხაზებმაც კარგად გააცნობიერონ, რომ ორივე კონფლიქტი დაგეგმა და განახორციელა რუსეთმა კავკასიელთა ნაწილის გამოყენებით.

გადაცემის წამყვანსა და ქართველ რესპოდენტებს შევახსენებ სამ არსებით ფაქტს:

1989 წლის 10 ნოემბერი:

რუსეთის სპეცსამსახურებისგან მართული „ადამონ ნიხასის“ აქტიური ზემოქმედებით, უხეშად დაირღვა რა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის სახალხო დეპუტატთა სესიის მოწვევის წესი, ჩატარდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის მეოცე მოწვევის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს XII საგანგებო სესია, რომელმაც მიიღო გადაწყვეტილება სამხრეთ ოსეთის სტატუსის ამაღლების შესახებ:

გამოცხადდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის გარდაქმნა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიურ საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკად.

სესიამ მოუწოდა საქართველოს სსრ უმაღლეს საბჭოს და სსრკ უზენაეს საბჭოს, რათა განეხილათ სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქისათვის ავტონომიური რესპუბლიკის სტატუსის მინიჭების საკითხი.

გარდა ამისა, სესიამ მიიღო გადაწყვეტილება „ოსური ენის განვითარების სახელმწიფო პროგრამის შესახებ“ სამხრეთ ოსეთის მეოცე მოწვევის სახალხო დეპუტატთა საოლქო საბჭოს 1989 წლის 26 სექტემბრის XI სესიის გადაწყვეტილების პირველი პუნქტის შეცვლის შესახებ. ამიერიდან სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ტერიტორიაზე სახელმწიფო ენა არის ოსური ენა; ოლქში ქართული და რუსული ენების თავისუფალი და თანასწორუფლებიანი ფუნქციონირება ხორციელდება სსრ კავშირის ენობრივი პოლიტიკის თანახმად (საქართველოს უახლესი ისტორიის ცენტრალური სახელმწიფო არქივი, ფ. 1165, ანაწ. 8, საქ. 2852, ფურც. 62-54).

1989 წლის 16 ნოემბერი - საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის დადგენილება სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის 1989 წლის 10 ნოემბერის მეოცე მოწვევის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს XII საგანგებო სესიის გადაწყვეტილებათა შესახებ. დადგენილება განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებდა იმაზე, რომ გადაწყვეტილება სესიის 10 ნოემბერს მოწვევის შესახებ სამხრეთ ოსეთის საოლქო საბჭოს აღმასკომმა მიიღო 9 ნოემბერს, ორგანიზაცია „ადამონ ნიხასის“ წარმომადგენელთა მუქარითა და ზეგავლენით. ოლქის პროკურორის პროტესტის საფუძველზე საოლქო საბჭოს აღმასკომმა გააუქმა აღნიშნული გადაწყვეტილება, როგორც კანონსაწინააღმდეგო და სესიის მოწვევის დღედ 25 ნოემბერი დაადგინა, მაგრამ, მიუხედავად აღნიშნულისა, „ადამონ ნიხასის“ აქტიური ზემოქმედებით სესია მაინც 10 ნოემბერს გაიმართა. იმის გამო, რომ უხეშად დაირღვა სესიის მოწვევისა და ჩატარების წესი და განხილულ იქნა საკითხები, რომელიც საოლქო საბჭოს უფლებამოსილებას აღემატება, საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმმა დაადგინა გაეუქმებინა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის მეოცე მოწვევის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს მეთორმეტე სესიის გადაწყვეტილებები, როგორც კანონთან შეუსაბამო ( საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს უწყებები, 1989, №11, გვ. 7-8).

ამის შემდეგ "ადამონ ნიხასი" ააქტიურებს ანტიქართულ და საქართველოს საწინააღმდეგო საქმიანობას, რომელსაც ფაქრობრივად მხარს უჭერს სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ხელისუფლებაც.

სწორედ სამხრეთ ოსეთის ხელისუფლებისა და "ადამონ ნიხასის" ანტიქართულსახელმწიფოებრივი ქმედების საპასუხოდ 1989 წლის 23 ნოემბერს  დაახლოებით 15 ათასამდე ქართველი, ეროვნული მოძრაობის ლიდერების წინამძღოლობით, მარშით დაიძრა ცხინვალისკენ; დაძაბულობა რომ არ გაემწვავებონათ, ქართველები ცხინვალში არ შევიდნენ, მაგრამ კრემლის პროპაგანდამ ეს მშვიდობიანი მარში და ქართველთა ემოცია კარგად გამოიყენა ქართულ-ოსური დაპირისპირების პროვოცირებისათვის, რათა შეენიღმა საქართველოს წინააღმდეგ რუსეთის იმპერიული აგრესია.

ფაქტია ისიც, რომ ოსური მხრიდან ეს აღქმული იქნა, როგორც ქართული საზოგადოების მიერ ძალის დემონსტრირების მცდელობა.

კონფლიქტი უკიდურესად გაამწვავა 1990 წლის 20 სექტემბრის სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის სახალხო დეპუტატთა საოლქო საბჭოს მე-20 მოწვევის მე-14 სესიამ, რომელმაც მიიღო დეკლარაცია „სამხრეთ ოსეთის სუვერენიტეტის შესახებ“ რომელშიც გამოცხადებულია ოსი ხალხის თავისუფალი თვითგამორკვევის ხელშეუხებელი უფლება. ნათქვამი იყო, რომ ოსი ხალხის “შემდგომი განვითარების ბუნებრივი და აუცილებელი პირობაა სრული დამოუკიდებლობა...“; რომ „სამხრეთ ოსეთი ცხადდება საერთაშორისო სამართლისა და საკავშირო ხელშეკრულების სუბიექტად...“. ამავე დეკლარაციაში განცხადებული იყო, რომ „ავტონომიური ოლქი უნდა გარდაქმნილიყო სამხრეთ ოსეთის საბჭოთა დემოკრატიულ რესპუბლიკად“. კერძოდ, სესია ადგენდა:

1. სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი გარდაიქმნას სამხრეთ ოსეთის საბჭოთა დემოკრატიულ რესპუბლიკად; 2. ეთხოვოს სსრკ უმაღლეს საბჭოს სამხრეთ ოსეთის მიღება სსრკ-ში ფედერაციის დამოუკიდებელ სუბიექტად; 3. ეთხოვოს სსრკ რესპუბლიკებს სამხრეთ ოსეთთან მეგობრობის, ურთიერთთანამშრომლობისა და უერთიერთდახმარების ხელშეკრულების გაფორმება.

სამხრეთ ოსეთის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს არ ჰქონდა უფლება, მიიღო გადაწყვეტლება საქართველოს შემადგენლობიდან ფაქტობრივი გასვლის შესახებ...

კარგი იქნება, გადაცემის ოს რესპოდენტებსაც და, ზოგადად, ცხინვალის მხარის მოსახლეობასაც, ჰქონდეს ადეკვატური ინფორმაცია.

 დოკუმენტური მასალისათვის იხ.:

http://www.nplg.gov.ge/gsdl/cgi-bin/library.exe?e=d-01000-00---off-0period--00-1----0-10-0---0---0prompt-10---4-------0-1l--11-ka-50---20-about---00-3-1-00-0-0-11-1-0utfZz-8-00&a=d&c=period&cl=CL4.8&d=HASH01dc15a267fb4bea1d0d9d23.3.

http://expertclub.ge/portal/cnid__7047/alias__Expertclub/lang__ka-GE/tabid__2546/default.aspx

რეალობა არჩევნების შემდეგ

გავუსწოროთ თვალი სიმართლეს!

რა რეალობა წარმოაჩინა 2016 წლის ოქტომბრის არჩევნებმა

და

რას და ვის მისცა ხმა საქართველოს მოსახლეობამ?

1. არჩევნების შედეგებმა ცხადყო ერთი მეტად სასიხალურო ფაქტი: საქართველოს იმ ტერიტორიაზე, რომელიც არ არის ოკუპირებული, მოსახლეობა, ეთნიკური წარმომავლობის მიუხედავად, ერთიანი ორიენტირებით ცხოვრობს; მანეულის ოლქის შედეგებმა აჩვენა: სხვადასხვა ეთნიკური წარმომავლობისა თუ მრავალი პროვოკაციის მიუხედავად, საქართველო მოქალაქენი ერთიან ერს წარმოვადგენთ (ეს კარგად გამოჩნდა 1990 წლის 28 ოქტომბრის არჩევნებისა და 1991 წლის 31 მარტის რეფერენდუმის შედეგებითაც!).

2. ხალხმა ხმა მისცა სტაბილურობას და არა ფულს; კერძოდ, სადავეები ჩააბარა დაბალანსებული კურსის მომხრე სახელისუფლებო ძალას, რომელსაც გიორგი კვირიკაშვილის პირით დეკლარირებული აქვს ქართული ფასეულობების ერთგულება და საქართველოს დასავლური კურსი. ამავე დროს, ხაშურის მაგალითით წარმოჩნდა, რომ ხალხმა უარი უთხრა ფულიან პირს და, ეროვნულ-სახელმწიფოებრივი პარტიების კრიზისის პირობებში, ხმა მისცა არა მრეწველთა პარტიასა თუ სპეცსამსახურების მაღალჩინოსანს, არამედ, პირს, რომელიც ხალხის გასაგები ენით ლაპარაკობს, ხალხს ეხმარება და სახელმწიფოს ერთგულობაზე ხალხთან დამაჯერებლად ლაპარაკობს (რამდენმე დღის წინ საგანგებოდ შევისწავლე ხაშურის საარჩევნი განწყობა!).

3. არჩევნებში მონაწილე პარტიათაგან არც ერთი არ იყო გასული საუკუნის 80-იან წლებში გააქტიურებული ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის რეალური მემკვიდრე. არჩევნების შედეგებმა დაადასტურა, რომ საქართველოში არ არსებობს გამოკვეთილი ორიენტირების მქონე და ეროვნულ-სახელმწიფოებრივად მოაზროვნე პარტიები, რომლებსაც ხალხი ენდობა (ოცნება არაა კლასიკური  პარტია; სახელისუფლებო გაერთიანებაა, რომელშიც პარტიული ფორმირების მიმართულებით პერსპექტივა აქვს მხოლოდ გიორგი კვირიკაშვილის უშუალო გუნდს).

4. არჩევნების შემდეგ საქართველოში შეიქმნა კარგი გარემო, რომ პოლიტიკური სპექტრი დატოვონ 1992 წლიდან სახელმწიფო დანაშაულებში მონაწილე პირებმა, კრიმინალებმა, საქმოსნებმა... და ტრადიციული ქართული ფასეულულობებითა და ცივილიებული სამყაროს ორიენტირებით ახალი სახეებისაგან ჩამოყალიბდეს რამდენიმე ძლიერი პარტია, რომელიც პოლიტიკურ მინდორზე გამოვა მომდევნო არჩევნების წინ (ადგილობრივი არჩევნები  მალე მოგვადგება კარს).

5. არჩევნების შედეგებმა წარმოაჩინა ისიც, რომ მოსახლეობა კრიტიკულად აფასებს პოლიტიკურ სპექტრს და საქართველოს მოსახლეობა არ დაუშვებს ისეთ ღალატს, რომელიც ჩაიდინა შევარდნაძემ 1992-93 წლებში; კერძოდ: საერთაშორისო გარიგების შემდეგ (აღმოსავლეთ ევროპა დასავლეთს, კავკასია რუსეთს!) რუსეთმა დაამხო პრეზიდენტ ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლება და საქართველო ჩააბარა შევარდნაძეს, რომელმაც, ხალხის მოსატყუებლად, ჯერ მერაბ კოსტავას სურათი დაიკიდა კაბინეტში, შემდეგ კი აფხაზეთის დაგეგმილი ტრაგედიის პარალელურად, საქართველო დსთ-ში შეათრია.

p.s.

დეოკუპაციის შემთხვევაში საქართველო კეთილგანწყობილი მეზობელი იქნება რუსეთისთვისაც, მაგრამ აღარ დაბრუნდება რუსულ იმპერიულ ველში - ეს ყველამ უნდა გაითვალისწინოს. 

https://www.youtube.com/watch?v=Gm7GC551xqU

შეკითხვა ბატონ უილიამ ლაჰიუს და მისი პასუხი

ჩემი შეკითხვა

ამიერკავკასიაში ნატოს საინფორმაციო ცენტრის ხელმძღვანელს,

ბატონ უილიამ ლაჰიუს და მისი პასუხი

2016 წლის 2 ოქტომბერს საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა ანდრია პირვევწოდებულის სახელობის ქართულ უნივერსიტეტში ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა და სამართლის სკოლის ფაკულტეტი შეხვდა ამიერკავკასიაში ნატოს საინფორმაციო ცენტრის ხელმძღვანელს, ბატონ უილიამ ლაჰიუს.

შეხვედრა შესავალი სიტყვით გახსნა ქართული უნივერსიტეტის რექტორმა პროფესორმა სერგო ვარდოსანიძემ. მან ხაზი გაუსვა ნატოს მხარდაჭერას საქართველოსადმი, რაც განსაკუთრებით გამოიხატა 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს აგვისტოს ომის დროს. აღნიშნულ პერიოდში საქართველოს სახელმწიფოებრივ სუვერენიტეტს სერიოზული საფრთხე დაემუქრა, იყო საშიშროება საოკუპაციო ჯარს თბილისიც დაეკავებინა. ამ კრიტიკულ სიტუაციაში დასავლეთის სახელმწიფოებისა და ნატოს მხარდაჭერით ქართული სახელმწიფო გადარჩა.

ბატონმა უილიამ ლაჰიუმ ისაუბრა ნატოს შექმნის ისტორიაზე, ორგანიზაციაში შემავალი ქვეყნების ვალდებულებებსა და მათ როლზე ნატოს ფუნქციონირებაში, გადაწყვეტილების მიღების მექანიზმებზე. ბატონმა ლაჰიუმ მიმოიხილა ნატოს, როგორც ორგანიზაციის მნიშვნელობა, მისი მუშაობის სპეციფიკა, ისაუბრა ორგანიზაციაში გაწევრიანებისათვის აუცილებელ ნაბიჯებზე. საუბრის მთავარი თემა იყო საქართველოსა და ნატოს შორის ორმხრივი ურთიერთობების მნიშვნელობის წარმოჩენა როგორც ნატოს წევრი ქვეყნებისთვის, ასევე საქართველოსთვის...

თავისი გამოსვლის შემდეგ ბატონ უილიამ ლაჰიუს დავუსვი შეკითხვა არც თუ მცირე შესავლის შემდეგ; კერძოდ, მე ვთქვი (გადმოგცემთ ჩემი გამოსვლის ძირითად შინაარსს):

- ბატონო უილიამ, პირველ რიგში გაგეცნობით: მე ვარ პროფესორი ტარიელ ფუტკარაძე, საქართველოს პირველი მრავალპარტიული პარლამენტის წევრი; იმ პარლამენტისა, რომელმაც 1991 წლის 31 მარტის რეფერენდუმის საფუძველზე გამოაცხადა საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენა და რუსული გეოპოლიტიკური სივრციდან გამოსვლა... სამწუხაროდ, იმხანად დასავლეთმა, კონკრეტულად ნატომაც, მხარი დაუჭირა მხოლოდ აღმოსავლეთ ევროპისა და ბალტიის ქვეყნების გასვლას რუსული იმპერიული სივრციდან; ამის გამო საქართველო, ზოგადად, კავკასია, შუა აზრიის ქვეყნები, უკრაინა, ბელორუსია და მოლდოვა დატოვა რუსულ გეოპოლიტიკურ ველში. რუსეთის ველში დარჩენილ სახელმწიფოთაგან ორი: საქართველო და აზერბაიჯანი ცდილობდნენ, რეალურად გამოსულიყვნენ რუსეთის იმპერიიდან (საქართველომ საბჭოთა იმპერიის ჯარს საოკუპაციო ჯარის სტატუსიც მიანიჭა).

დასავლეთის მხარდაჭერის გარეშე დარჩენილი საქართველოს კანონიერი ხელსუფლება - პრეზიდენტ ზვიად გამსაზურდიას ხელისუფლება, ასევე, აზერბაიჯანის კანონიერი ხელისუფლება - აბულფას ელჩიბეის ხელისუფლება, რუსეთმა მალევე დაამხო, ძალაუფლება ჩააბარა რუსეთის მიერ ხელისუფლებაში მოყვანილ მარიონეტულ რეჟიმებს და საქართველო და აზერბაიჯანიც დსთ-ს ნაწილად გამოაცხადა... სამწუხაროდ, 1992 წელს საქართველოს ხელისუფლების დამხობის ფაქტი დასავლური სახელმწიფოების, ევროკავშირისა თუ ევროსაბჭოს ოფიციალურ ტექსტებში (განცხადებებში) დღესაც არასწორად იწოდება, როგორც სამოქალაქო ომი; აუცილებელია, თქვენც დამკვიდროთ ადეკვატური კვალიფიკაცია: 1992-93 წლებში რუსეთმა დაამხო საქართველოს კანონიერი ხელისუფლება (ამ აგრესიას ნუღარ მონათლავთ ე.წ. სამოქალაქო ომად).

მოგვიანებით, 2008 წლის გაზაფხულზე საქართველოს მაშინდელმა ხელისუფლებამ ჩაატარა პლებისციტი, რის საფუძველზეც საქართველომ გადაწყვიტა ნატოში გაწევრიანება... ნატომ ამჯერად დისტანცია დაიჭირა მაპის მიმართულებით; რუსეთმა ეს მომენტი კარგად გამოიყენა და 2008 წლის აგვისტოში განახორციელა საქართველოს ტერიტორიის მორიგი ოკუპაცია და შეეცადა, საქართველოს ხელისუფლების დამხობას. რუსეთმა აფხაზეთსა და ცხივნალის მხარეში განახორციელა ქართველთა გენოციდი და გამოაცხადა ამ ისტორიული ქართული ტერიტორიების "სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის" აღიარება; პარალელურად, გაანადგურა საქართველოს სამხედრო ინფრასრუქტურა...
მოკლედ, რუსეთმა დასაჯა საქართველო ნატოსკენ სწრაფვის გამო...

დასახელებულმა ფაქტებმა საქართველოს მოსახლეობაში გააჩინა გარკვეული იმედგაცრუება ნატოს მისამართით...
 და ჩემი შესავალი მსჯელობის ბოლო წინადადება:

გუშინწინ პუტინისა და ერდოგანის შეხვედრით გამოჩნდა, რომ დაახლოვდნენ საქართველოსთვის ოკუპანტი რუსეთი და ნატოს წევრი თურქეთი; საქართველოს წინაშე უფრო მეტი საფრთხეების მოლოდინი ჩნდება... თქვენი დღევანდელი გამოსვლა შეიძლება ემსახურებოდა კიდეც ქართველი ხალხის ძველი თუ ახალი მოლოდინების დაბალანსებას, მაგრამ ჩვენ, საქართველოს მოქალაქეები,  რეალური საფრთხეების წინაშე ვდგავართ; ეს საფრთხეები უფრო და უფრო მატულობს.  მე როგორც ქართველი, ვხედავ, რომ რუსული აგრესიის პერსპექტივის მიმართ არაპროპორციულია დასავლეთის ძალისხმევა საქართველოს მხარდასაჭერად... და ჩემი კითხვაც:

   არის თუ არა ნატო მზად, უფრო მეტი, კერძოდ, რუსული საფრთხის გამაკომპენსირებელი /ადეკვატური/, მხარდაჭერა გამოუცხადოს საქართველოს?

ბატონი უილიამ ლაჰიუს ვრცელი პასუხის მოკლე შინაარსი (რაც და როგორც მახსოვს), ასე შეიძლება გადმოვცე:

- ჩვენ კარგად გვესმის საქართველოს პრობლემები, მაგრამ, რამდენადაც ნატოს მართვა ხდება წევრი ქვეყნების კონსესუსით, ზოგჯერ რთულია პრობლემურ თემებზე შეთანხმება... თქვენ კარგად იცით, ნატოს წესდების მე-5 მუხლის შინაარსი. საქართველოს ტერიტორიის მთლიანობას რუსეთის გარდა მთელი მსოფლიო აღიარებს, მაგრამ საქართველოსთან მიმართებით ჩვენ შეიძლება განვიხილოთ გერმანიის მოდელი; კერძოდ, ნატოში შესვლის წინ გერმანია არ იყო ერთიანი; ნატომ თავის თავზე აიღო პასუხისმგებლობა, დაეცვა რუსეთის მიერ არაოკუპირებული ტერიტორია - დასავლეთ გერმანია, ხოლო აღმოსავლეთ გერმანია ოკუპირებულად ცნო. ნატოს პასუხისმგებლობა რომ აეღო გერმანიის აღმოსავლეთ ნაწილზეც, ნატო მეორე დღესვე ომში უნდა ჩაბმულიყო რუსეთთან...    საქართველო უნდა ჩამოყალიბდეს, რა და როგორ უნდა განხორციელდეს: ჩვენ პასუხისმგებლობა რომ ავიღოთ ოკუპირებულ აფხაზეთსა და ცხინვალის მხარეზე, მეორე დღესვე ომში უნდა ჩავებათ რუსეთთან... თუმცა, ჩვენ არასოდეს არ ვცნობთ რუსეთის მიერ ოკუპირებულ ქართულ მიწებს არც დამოუკიდებელ სახელმწიფოებად და არც - რუსეთის ნაწილად...
საქართველო თუ გახდება ნატოს წევრი, ჩვენ დავიცავთ საქართველოს ოკუპაციის ხაზის აქეთა მხარეს, თუკი ზუსტად დადგინდება საოკუპაციო ზოლი... 2008 წელს დასავლეთმა შესაძლებლობების ფარგლებში გაუწია დახმარება საქართველოს - შეერთებული შტატების სამხედრო გემები შემოვიდა საქართველოში და რუსეთის ჯარი თბილსთან შეჩერდა... მომავალშიც დაგიდგებით გვერდით... მოკლედ, საქართველო-ნატოს მომავალი პერსპექტიულია და კარგადაა გასააზრებელი...

დაახლოებით ასეთი იყო ამიერკავკასიაში ნატოს საინფორმაციო ცენტრის ხელმძღვანელის პასუხი.

ვფიქრობ, რომ საინტერესო პასუხია, ამიტომაც გადავწყვიტე, ყველას გაგიზიაროთ ამ დიალოგის შინაარსი.

დავძენ:

ბატონი უილიამი დიდებული პიროვნებაა, უყვარს საქართველო და რეალურად უყურებს საქართველოს უახლოეს ისტორიას, აწმყოსა და მომავალს.

ბატონ უილიამთან დღევანდელი დიალოგის შინაარსის გათვალისწინებით გთავაზობთ ჩემს ამჟამინდელ მოსაზრებებს მოვლენების შემდგომი განვითარების სამი შესაძლებლობის შესახებ:

1. დასავლეთის დისტანციური (არაპროპორციული!) მხარდაჭერის პირობებში რუსეთი იარაღის ძალით კონტროლს დაამყარებს საქართველოზე, ანდა, 1992 წლის უკანონო პრორუსული (პუტჩისტური) ხელისუფლების მსგავსად, რომელიმე ახალი ხელისუფლება ღალატის შეფუთვით საქართველოს დააბრუნებს რუსულ გეოპოლიტიკურ სივრცეში... ასეთ შემთხვევაში საქართველოს კატასტროფა ელის: რუსეთი ყველაფერს გააკეთებს, ენობრივ-ეთნიკურად დაანაწევროს ქართველი ერი  და მყიფე ფედერაციისა თუ რეგიონალიზაციის გზით საბოლოოდ დაშალოს საქართველოს სახელმწიფო; ამის შემდეგ რუსეთი სამუდამოდ მიიერთებს გეოპოლიტიკურად ძალიან მნიშვნელოვანი კავკასიის ცენტრალურ სახელმწიფოს - საქართველოს,  ქართველი ერი კი საბოლოოდ განადგურდება.

2.  ახლო მომავალში ნატო გააქტიურდება და თავის წევრად მიიღებს საქართველოს; თავის თავზე აიღებს, რუსული თუ სხვა ქვეყნის აგრესიისაგან დაიცვას საქართველოს სახელმწიფოს არაოკუპირებული ტერიტორია. რუსეთის მიერ ოკუპირებული საქართველოს ისტორიული ნაწილები - აფხაზეთი და ცხინვალის მხარე - აღიარებული იქნება საქართველოს დე იურე ნაწილად და ინტენსიურად ამოქმედდება ამ მხარეებში საქართველოს იურისდიქციის აღდგენის (ამ მხარეების საქართველოსათვის დაბრუნების) გრძელვადიანი სტრატეგია /დაახლოებით ისეთი, რომელმაც უზრუნველყო აღმოსავლეთ გერმანიის შეერთება დასავლეთ გერმანიასთან/.

3. დასავლეთი (ნატო, ევროკავშირი) დააფასებს საქართველოს პროდასავლურ არჩევანს და  ხელს შეუწყობს საქართველოს, გახდეს ევროკავშირის წევრი; პარალელურად მოილაპარაკებს რუსეთთან, მოხდეს საქართველოს დეოკუპაცია - აფხაზეთი და ცხინვალის მხარე დატოვოს რუსეთის ჯარმა, რომ აღდგეს საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა; სამაგიეროდ, საქართველო აღარ გახდება ნატოს წევრი. მსოფლიოს დიდი გეოპოლიტიკური მოთამაშეები საუკუნო კონსესუსის წესით საქართველოს გამოაცხადებენ შვეიცარიის მსგავს ნეიტრალურ სახელმწიფოდ (თვითგამოცხადებული "ნეიტრალიტეტი", ისეთი, როგორიც გამოაცხადა 1920 წელს ნოე ჟორდანიამ და დღეს გვპირდება ნინო ბურჯანაძე, საქართველოს ისევ სარუსეთოდ გაწირავს! თვიტგამოცხადებული ნეიტრალიტეტი დასავლეთზე უარის თქმას და აგრესიული, არასანდო, იმპერიული რუსეთის პირისპირ მარტოდ დარჩენას ნიშნავს).

ტარიელ ფუტკარაძე

სიმართლე გიორგი სააკაძეზე

ამ სათაურით წიგნად გამოქვეყნდა (გამომცემელი: ალექსანდრე ორბელიანის საზოგადოება) როსტომ ჩხეიძის ლიტერატურულ-ისტორიული ესეებისა და პოლემიკური სტატიების ციკლი, რომელიც ამ ოცი წლის განმავლობაში დროდადრო იბეჭდებოდა გაზეთების: „ლიტერატურული საქართველო“, „საქართველო“, „ჩვენი მწერლობა“ და ჟურნალ „ჩვენი მწერლობის“ ფურცლებზე და წარმოადგენს მიუკერძოებელ განსჯასა და შეფასებას გიორგი სააკაძის სამხედრო-პოლიტიკური საქმიანობისა და ზნეობრივი პორტრეტისა.

არსებობს ორი გიორგი სააკაძე:

ერთი  – XVII საუკუნის პირველი მეოთხედის მოღვაწე, ისტორიული პიროვნება თავისი ღირსებითა და ნაკლით, გამორჩეული როგორც სასახელო საქმეებით, ისე დანაშაულებრივი ქმედებებით თავისი სამშობლოს წინაშე და მეორე – საბჭოთა მითოსის პერსონაჟი, ვისი პორტრეტიც დამუშავდა, პირადად, იოსებ სტალინის შეხედულებათა მიხედვით და ყალბი ისტორიისა და არანაკლებ ყალბი კინემატოგრაფის წყალობით წარმოდგა უდიდეს გმირად და საქართველოს გამთლიანებისა და სახელმწიფოებრივი ძლიერების სიმბოლოდ.

პირადად, საბჭოთა იმპერატორის მითითებათა გამო ამოიშალა გიორგი სააკაძის ბიოგრაფიიდან სათაკილო ეპიზოდები – ირანელთა 1616 წლის სამხედრო ექსპედიციის ხელმძღვანელობაც, მონაწილეობაც წმინდანად შერაცხილი მეფე ლუარსაბ მეორის სიკვდილით დასჯაშიც, მარტყოფის აჯანყების წინარე ხანს შაჰ-აბასის მსტოვრის ხელში ჩაგდებაც და იმ საიდუმლო ბარათის მოპოვებაც, თბილისის აღების შემდეგ გიორგი სააკაძეს სიკვდილი რომ ემუქრებოდა, და ამიტომაც გახდა იძულებული დაკავშირებოდა მეფე თეიმურაზ პირველს და მასთან ერთად მოეხდინა აჯანყება, ბაზალეთის ძმათამკვლელი ომის წამოწყებაც...

გიორგი სააკაძის ბიოგრაფია შესანიშნავი სატყუარა გახლდათ იმ ყოვლად წარმოუდგენელი აზრის რეალურობის სამტკიცებლად, თითქოს შესაძლებელი იყოს ისე აღზევება შენი სამშობლოსადმი მტრულად განწყობილი სახელმწიფოს იერარქიულ კიბეზე, რომ გარეგნულად აკეთო შენი ქვეყნის დამაქცევარი საქმეები, ფარულად კი – სასიკეთო. ამის მთქმელი თავსაც იტყუებს და სხვათა მოტყუებასაც ცდილობს.

70-იან წლებში ედუარდ შევარდნაძემ დაისაჭიროვა გიორგი სააკაძის ყალბი სახის თავს მოხვევა ქვეყნისათვის და, როდესაც ფარნავაზ მეფის, აშოტ დიდის, დავით აღმაშენებლის, თამარ მეფის, დიმიტრი თავდადებულის, გიორგი ბრწყინვალისა თუ სხვათა და სხვათა, ნამდვილი გმირებისა და სახელმწიფო მოღვაწეთა ქანდაკებანი არ გაგვაჩნდა, გიორგი სააკაძის ორი ძეგლი აღმართა – კასპსა და თბილისში.

როგორც საბჭოთა აზროვნებასა და მორალს სჩვეოდა, ცრუგმირი კიდევ ერთხელ გამოცხადდა ჭეშმარიტ გმირად, მიუხედავად იმისა, რომ მას მოღალატედ, რენეგატად და კონდოტიერად მიიჩნევდნენ აკაკი წერეთელი, კონსტანტინე გამსახურდია, ლევან გოთუა, გრიგოლ აბაშიძე, ნიკო ბერძენიშვილი, ზვიად გამსახურდია, აკაკი ბაქრაძე, თამაზ ნატროშვილი, ეჭვის თვალით უყურებდნენ ილია ჭავჭავაძე თუ ივანე ჯავახიშვილი...

„სიმართლე გიორგი სააკაძეზე“ აღადგენს სტალინის მიერ გადაკეთებულ ბიოგრაფიას ჭეშმარიტების თარგზე, ავსებს გამოტოვებული ეპიზოდებით და ეს პიროვნებაც და მისი თანადროული ეპოქაც გააზრებულია ისე, როგორც სინამდვილეში იყო – არც არაფერია მიმატებული და არც არაფერი – გამოკლებული.

ესაა ნიმუში იმისა, თუ როგორ უნდა განისჯებოდეს ისტორიული პიროვნებაც და ეპოქაც.

როსტომ ჩხეიძემ ლიტერატურულ-ისტორიული ესეებისა და ნარკვევების ამ ციკლისათვის უამრავი თავდასხმა იწვნია, ყოვლად უსაფუძვლო ბრალდებებითა და ცილისწამებებით სავსე, და ყველა – საბჭოური პოზიციებიდან. და მაინც, მის შეუპოვრობას უკვალოდ არ ჩაუვლია და საგრძნობლად შეირყა გიორგი სააკაძის საბჭოურ-მითოსური სახება, თუმც ბოლომდეა გასაქარწყლებელი ცრუ საბურველი, რათა შთამომავლობის თვალში ყალბი გმირი აღარ ფარავდეს ჭეშმარიტ გმირებს და ყველას თავთავისი კუთვნილი მიეზღოს.